“Cando a auga chegábame á cintura daba media volta e regresaba á praia, así en varias ocasións. Era un covarde, mesmo para poñer termo á miña vida”. “Pasábame pola cabeza, unha e outra vez, encaixar o meu coche contra un muro e terminar dunha vez”. “Era tal a miña angustia que cando volvía á vivenda pensaba en lanzarme pola xanela”. Só son unha pequena mostra das innumerables situacións vividas por demasiadas persoas, en momentos de vulnerabilidade ou dificultades económicas, sociais ou persoais.
Unha vez coñecemos certas estatísticas oficiais sobre o incremento do número de suicidios, non deberiamos obviar esta realidade e teriamos que facer algo máis para previlos. Estas persoas son cidadáns que tamén teñen os seus dereitos e aos que deberían representar co respecto que se merecen e non coa soberbia, a indiferenza e a prepotencia que lles caracteriza, a moitos dos nosos gobernantes.
As tradicións familiares e a cultura popular foron os culpables de crear unha sociedade desigual, entre triunfadores, unha elite de privilexiados que teñen libre acceso a todo o desexable e as persoas humildes e honradas que teñen que loitar contra vento e marea para sobrevivir. Un mundo inxusto e unha sociedade inhumana na que predomina o ter por encima do ser. Onde o que máis ten é sempre o mellor e o mileurista ou desempregado é o máis débil, o fracasado, o paria da sociedade que unicamente esperta compaixón pero que molesta a unha gran parte da clase media.
