“Camiño de todos”. Luís Celeiro

Volveu ao Camiño para andar unha semana e no medio da multitude estaba soa. Absolutamente
soa, como quería estar, andar, falar e escoitar o canto dos merlos que andaban ás cereixas.
Gustáballe seguir os andares do cuco, pero nesta ocasión non poido ser, hai poucos paporrubios
para chocar os seu ovos e criarlles os fillos. Así é, todo cambia e a peregrina, despois de pouco
tempo, está nun espazo irrecoñecible, diferente e coas contornas xeográficas, culturais, paisaxística
e emocionais distintas.
Era o Camiño Francés, o que vén de alá atrás, de onde anda a xente, esa xente que cruza Europa,
terras, montes e vales, ríos e regatos para chegar a Santiago e darlle unha aperta ao Apóstolo ou dar
unha volta polas rúas composteláns, falando cuns e con outros, escoitando as impertinencias dos
que falan por teléfono e arrenegando do que din as políticas e políticos profesionais, “eses que non
son capaces de calar”.
Volveu ao Camiño e non o recoñece. Ela quere que sexa outra vez un espazo de comunicación, de
interacción, de diálogo, de reflexión e pensamento, un espazo para todos, con todos os seus valores.
Quere que as asociacións, a sociedade civil, as autoridades municipais, autonómicas e tódalas outras
respecten ao Camiño como un ben da humanidade, como Patrimonio Mundial que é.
Os responsables do Camiño de Santiago, se é que os hai, deberían pensar na “galiña dos ovos de
ouro”, coidala, amala e defendela para que goce de boa saúde e sega poñendo os seus ovos. Galicia
é a terra do Camiño e as súas rutas configuran e harmonizan o noso territorio, traen xente, traen
cultura, traen vida, ledicia e saberes. Eles, os que veñen e nós constituímos unha comunidade
mundial, que debe respectar e respecta as diferencias entre cadaquén, a discrepancia de pareceres,
as culturas distintas e os diversos modos de entender e de ver a realidade e o entorno.
Para coñecer as distintas rutas xacobeas en Galicia, hai moito que andar e canto máis se ande,
mellor. Dende A Fonsagrada, dende O Cebreiro ou dende o Barco de Valdeorras; dende A Canda ou
dende Tui, dende Ferrol, Fene ou Ribadeo, ata Santiago de Compostela, toda esa terra é Camiño. A
Tía Manuela é unha defensora e promotora dos seus valores, porque “se defendemos o noso,
axudamos ao de todos”.