Alfonso Rueda non sabe (?) que moitos galegos perderon a maioría ou todas as súas pertenzas a causa dos lumes que arrasaron centos de hectáreas de terras e montes, estragando deste xeito todo canto plan de vida tiñan deseñado para o presente e, obviamente, un futuro que xa non teñen coma obxectivo porque non é de seu. Rueda minimizou a catástrofe dos incendios e, segundo manifestou, grande parte do que se levaron as lapas nesta comunidade autónoma eran matogueira e pedras.
Cuestionaba así as medicións realizadas polo programa Copernicus, que sinalaba que se queimaran máis hectáreas das que recoñece o goberno galego, e que houbo medios da Xunta parados nos incendios por falta de persoal para cubrir as 24 horas de cada xornada de traballo.
Minimizar o drama dos terribles incendios deste verán é un labor absurdo porque os medios de comunicación, especialmente a televisión, amosaron unha Galicia boa parte da cal pasou de ser sempiternamente verde a desoladamente moura, como moi ben se evidencia en fotografías aéreas nas que camiños e estradas semellan ser as veas dunha terra na que as árbores son as espiñas duns esqueletes renegridos ás que nin os cans se aproximan para mexar.
Admite Alfonso Rueda que as hectáreas queimadas son moitas, mais non todas son árbores xa que logo “máis do 60% do queimado era matogueira, monte baixo”. Recoñeceu, iso si, que “unha parte importante que vemos cando circulamos desde as estradas, son pedras, que tamén computan na superficie”.
Unha calidade que, certamente, parecía irrelevante: as pedras tamén computan como superficie. E logo, non?.
Pero a realidade é teimuda e fala por si soa. Basta unha ollada, mesmo de esguello, coma quen non ve: matogueira e pedras, en Galicia non pasou nada, todo está en orde, brilantemente verde. É a Galicia de sempre: ata os servizos apagalumes foron innecesarios.
E sen embargo os viciños afectados polo lume falan en pasado: aquí tiñamos a cociña; alí o noso cuarto e, a carón, o cuarto dos fillos no que durmían ata o de agora os netos cando viñan de Barcelona pasar con nós unhas semanas. Onde van durmir agora?.. Virán doutra volta?”. Todo en pasado e condicional. Pero o presidente Rueda non veu máis que matogueira e pedras ardendo.
Oxalá fora así, presidente. Pero a realidade é moi outra e fala por si soa.
