“Á sombra da sobreira”. Luís Celeiro

Aquela árbore de diante da casa é unha sobreira, unha corticeira ou un corticeiro de moitos
anos, as súas follas co bordo espiñento son perennes e a casca do seu curto tronco é a
cortiza, moi demandada para a industria das rollas, tan apropiadas para tapar as botellas e
os garrafóns de viño ou de augardente. A madeira da sobreira é dura como unha costa
arriba. Os labregos das tribos rurais de Galicia usábana para facer os mangos das aixadas
cavadoras. Pero, agora, a maioría dos lectores deste xornal, afortunadamente, non saben o
que é cavar.
En cada lugar, en cada tribo e en cada pobo, convivían o máis tolo e o máis listo, dous
personaxes aos que nunca vías coa aixada na man. “Iso de rebentar as mans co mango da
ferramenta é cousa doutros, dos que saben, dos que aterran nunha realidade inexistente”,
dicía un deles, mentres o outro aseveraba que a falta de coñecemento era a desgracia que
obriga aos paisanos a traballar, se é necesario, sen descanso.
Andan uns criticando aos outros e todos deberían saber que os defectos de cada un non
diminúen, nin acortan os defectos dos que andan ao seu carón. Moitos acórdanse do
pasado, daqueles tempos nos que só había un tolo en cada pobo. Ou un só listo, que máis
dá! Tamén hai quen aspira a ser o líder do seu pobo e hai quen entende que, como dicía
Nelson Mandela, “un líder é coma un pastor de ovellas que permite ás máis listas (se é que
as hai) que abran camiño e vaian diante, mentres o rabaño as segue, sen decatarse de que
en realidade o guía está detrás”.
Aquí, cabe unha pregunta, ou dúas: -As mans que rebentaron agarrando o pau de sobreira,
eran do tolo ou do listo? E, -quen vai detrás do rabaño? O líder, ao parecer, busca a aqueles
que pensan como el, aínda que o indicado sería buscar aos que sinxelamente pensan. Se
fose posible, debería buscar, como dicía Aristóteles, “aos que pensan como pensa a xente
sabia, e falan como fala a xente sinxela”.
Todo debería encamiñarse cara aquela expresión de don Miguel de Unamuno, “hai que
sentir o pensamento e pensar o sentimento”. A Tía Manuela di que se pode e se debe
“integrar activamente a acción de pensar e sentir” e así conxugar, aínda que sexa á sombra
da sobreira, a razón e a paixón, para darlles emoción e vida ás ideas.