“Pedro e Alberto, por Deus, diálogo!” – José Luis Calo

13 Xuño 2025

A famosa frase “Aqueles que non poden lembrar o pasado están condenados a repetilo” transmítenos a importancia de aprender dos erros do pasado para evitar que se repitan no futuro. Noutras palabras, se non aprendemos dos erros do pasado, corremos o risco de cometelos de novo, vivímolo novamente no Congreso dos Deputados, non aprendemos nada. O distanciamento político entre Goberno e oposición é insalvable nesta lexislatura ou o que quede dela. Por que non diálogo? Por que si corrupción? Xa para Platón o diálogo constituía a ferramenta máis adecuada para facer avanzar o coñecemento. Todo canto escribiu e pensou, fíxoo desde a crítica dialogada. No diálogo o que se atopa en xogo non son os intereses particulares, senón as ideas, as opinións de cada cal. Dialogar é o risco e a oportunidade de cambiar de opinión e sacarnos do noso erro, Pedro e Alberto “por Deus, diálogo”!

Son importantes as nosas orixes, a nosa historia e o noso pensamento, pero tamén é importante estar aberto a novas formas de pensar. Debemos apartarnos do noso ego e permitir que nos deixe avanzar e medrar como persoas, algo que lle custa aos actuais políticos, encerrados no seu mundo partidista.

É o momento de pasarnos ao apartidismo que permite partir sen un posicionamento preestablecido para alcanzar puntos en común, aquilo que poida ser proposto e executado para un ben común sen partir de premisas ideolóxicas. Volvamos ao “diálogo” fundamental para o desenvolvemento individual e colectivo, que nos permite a construción de relacións sólidas e a resolución de conflitos. É unha
ferramenta esencial para a convivencia pacífica e o progreso social, xa que facilita o entendemento a comprensión, e o respecto mutuo e o entre persoas. A polarización política que se vive no país está a levar á fartura cidadá ante os escenarios de crises prolongadas, corrupción e as promesas de cambios que non se materializan, o que fai que as institucións en xeral atravesen un momento de cuestionamento moi severo por parte da cidadanía. Máis cando vemos que unha das institucións máis importantes do país, o maxistrado do Tribunal Supremo Ángel Hurtado, puxo este luns ao fiscal xeral do Estado ao bordo do banco. Mentres os partidos políticos non fagan a súa parte , non hai moito que facer, no sentido de que a democracia ”comeza a facer augas”. Se queremos coidar a democracia, é necesario coidar a quen decidimos que nos gobernen cada catro anos, estes falarán no noso nome e serán os nosos representantes.

Outros artigos

“El verdadero líder”. Alberto Barciela

​El viaje a España de Robert Prevost, convertido en el Papa León XIV por decisión de un concilio, ha trascendido la mera visita institucional para transformarse en un acontecimiento del espíritu. En Madrid, como lo hará en Barcelona y Canarias, ha emergido con nitidez...

+

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...