En tempos, Madrid foi -amáis de capital de España- a cidade das chulapas e chulapóns, a cidade con máis mariños do territorio español, de osos e madroños e a capital do schotis que había que visitar polo menos unha vez na vida.
Na actualidade, Madrid é tamén un paraíso terreal no que, ao parecer, habitan milleiros de persoas ás que, grazas á política, lles gosta a froita e as portas.
Todo, grazas á unha política que emana -quen o ía dicir- do edificio da antiga Dirección General de Seguridad franquista a cuxos calabozos foron parar durante case 40 anos varios milleiros de españois (entre estes non poucos galegos) non afectos ao Movemento ou, por dicilo de vez, ao propio franquismo.
Cidadáns estes que, en moitos casos, pagaron coas súas vidas as desavinzas políticas rexistradas en tres anos de cruel guerra civil que agora, con evidentes remorsos que semellaban estar esquecidos, persoas que non viviron esa guerra -algúns sí as súas consecuencias- talvez estean empeñados en situar en primeiro plano da actualidade sen ter para nada en conta as ensinanzas recollidas daquela súa experiencia. Dura, moi dura experiencia.
Está visto que non é España un país de encontro permanente, por máis que tentemos falar dun espírito de únión que, verdadeiramente, só a duras penas mantemos en circunstancias moi especiais.
É máis doado o desencontro que a aperta sentida. E así nos vai. Máxime en tempos de whatssaps, que sirven máis para escribir o que non sempre sentimos que para dicir o que na realidade deberiamos expresar.
A froita é un elemento esencial na alimentación humana. As portas, para abrir ou fechar. En ningún de ambos os casos, para absurdos enfrontamentos que a nada bo conducen.
