A corrupción é algo inherente ao ser humano. Non hai colectivo, entidade, organismo, empresa ou persoa individual que esteamos libres de cometer algún delito de corrupción. O peor, é cando esta afecta o erario público e ao diñeiro de todos. Nas Administracións Públicas e na empresa privada, moi poucos son os que poden poñer a man no lume.
Foi e é unha práctica habitual. As empresas, levando sobres aos despachos oficiais para garantirse a adxudicación dalgunha obra ou servizo determinado, que lle reportaría importantes beneficios económicos, sen pasar polos controis administrativos. A adxudicación, a dedo, de postos de traballo en organismos, entidades públicas ou de xestión privada. A compra de artigos ou materiais nos mesmos establecementos comerciais, porque son amigos, simpatizantes ou militantes do mesmo partido de goberno. A través de decenas de pequenas cantidades económicas a facturar, para que non teñan que pasar polo filtro dos departamentos de contratación e así saen centos de miles de euros para a mesma empresa, ao longo de varios anos.
Calquera que sente a pensar sobre o que ocorre ao seu ao redor máis próximo, poderá observar como son sempre as mesmas persoas e familias as que acceden a postos de responsabilidade en empresas ou organismos públicos, sen pasar por ningún tipo de control, coa desculpa de ser persoal de confianza ou por simple afinidade política.
Obras públicas que se contratan, baixo un orzamento inicial e que logo se incrementan considerablemente, quedando polo camiño miles de euros en “comisións”. Concesión de licenzas de obras ou modificación dos plans urbanísticos, mediante plans parciais e así beneficiar ao promotor ou construtor de quenda para embolsarse as correspondentes “comisións”. Demasiada corrupción, nunha sociedade dopada polo diñeiro.
