“A morte do cadelo”. Luís Celeiro

15 Xuño 2025

Morreu o seu can, Xambrailo, e aínda anda coa dor no peito, nos ollos mollados, no corazón
e na alma. A súa alma é tan grande que o ocupa todo, o que se ve e o que está detrás do
que se ve, o de arriba e o de abaixo. El di, con toda a súa sabedoría no falar e con grande
elocuencia, que a alma de Xambrailo era máis grande que a del mesmo. Meu Deus! Como
sería?
O veterinario explicábao con poucas palabras: “morreu e non hai nada que facer, todas as
súas funcións biolóxicas están paradas de forma irreversible”. El estaba acentuando a
atención na ausencia das actividades cardíacas e respiratorias. Tiña seguridade total de que
aquel cadelo morrera. E así era. Foise como un paxariño.
Na parroquia, ninguén fixo caso. A veciñanza miraba, relía e atendía á filosofía, unha parte
era daquelas correntes que interpretaban a morte como aquel feito que dá sentido á vida;
outra non, máis materialista, interpretaba a morte como final absoluto da existencia.
Epicuro de Samos, filósofo anterior ao cristianismo, pensaba que non había que
preocuparse da morte, “cando existimos -dicía- a morte non está presente, e cando ela está
presente xa non existimos”. Que lles parece esta reflexión do filósofo grego?
Ao can ou á vaca non lles importa tanto. Pero, como seres socias e integrantes de grupo, a
morte dun achegado entristécelles, moléstalles e dóelles. Na memoria deste escribidor está
gravado un suceso, a morte repentina de Parda, aquela vaca leiteira e traballadora que era
como a alma da familia, como a conciencia da xente aldeá. Araba nas leiras, andaba no
prado, enchía os cántaros de leite e mantiña un cucho por ano.
A morte daquela vaca deixou sen alento a propios e a estraños. Choraron todos os da
parroquia e os máis vellos téñena no maxín. Para eles, Parda está no prado pacendo e os
nenos do lugar, ruando con ela.
A ONU calcula que ao longo de 2025, máis de trescentos millóns de persoas necesitarán
axuda humanitaria. “Isto non vai ben, di a Tía Manuela, aumentan os conflitos, as guerras e
as mortes”. Segundo datos aportados pola ONG Armed Conflict Location and Event Data
(ACLED), a violencia política aumentou 25% en todo o mundo, en 2024, en comparación co
ano anterior, con máis de duascentas vinte mil persoas mortas. Entre tanto, hai quen chorar
a morte do cadelo.

Outros artigos

“Plan de Rescate da Sanidade Pública Galega”. Xosé Mª Dios Diz

“As listas de agarda constitúen unha das formas máis sofisticadas de crueldade. Son producto dun Sistema que intentaatender a todos con recursos cos que so se pode atender a algúns”. Juan José Millás: escritor. Valencia. 1946.Esta reflexión nos indica que os...

+

“La cantina móvil de Cruz Roja”. José Castro López

Las mejores iniciativas sociales suelen ser también las más sencillas, no necesitangrandes edificios ni presupuestos millonarios, basta una buena idea y la voluntad deponer a las personas en el centro. Ocurre con muchas propuestas, tanto de iniciativaprivada como de...

+

“Un negocio moi rendible” – José Manuel Pena

Demasiada hipocrisía en materia de vivenda por parte de moito axentes políticos, sociais e empresariais. A vivenda continúa sendo un negocio e moi rendible para uns poucos propietarios sen escrúpulos, para os fondos voitre, grupos inmobiliarios e grandes propietarios,...

+

“Teresa de Antas” – Xulio Xiz

A Casa da Cultura de Antas de Ulla chámase Teresa Batán. Bautizárona co nome da muller que entregou a vida á Biblioteca do seu pobo. Para min é Teresa de Antas desde hai máis de trinta anos, amiga admirada pola dedicación preocupada pola cultura e polos nenos. Na...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Quen engana a quen?” – Antón Luaces

“Quen engana a quen?” – Antón Luaces

Pepa Millán, a portavoz de Vox no  Congreso dos Deputados, xoga a, como mínimo, dúas bandas: ou se engana ou nos engana ao enxuiciar o que acontece estes días en Ceuta onde, desde os días 30 e 31 de xullo pasado vén falando da necesidade de expulsar da cidade autónoma...

“Caridade e solidariedade” – José Manuel Pena

“Caridade e solidariedade” – José Manuel Pena

“Axúdanlles moito máis aos estranxeiros que ás familias humildes da zona”. Observo como unha muller inmigrante, entregaba un cupón de alimentos, e saía do supermercado con dous carros repletos de comida, mentres que a unha veciña, sen apenas recursos, só lle dan unha...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.