“A morte do cadelo”. Luís Celeiro

15 Xuño 2025

Morreu o seu can, Xambrailo, e aínda anda coa dor no peito, nos ollos mollados, no corazón
e na alma. A súa alma é tan grande que o ocupa todo, o que se ve e o que está detrás do
que se ve, o de arriba e o de abaixo. El di, con toda a súa sabedoría no falar e con grande
elocuencia, que a alma de Xambrailo era máis grande que a del mesmo. Meu Deus! Como
sería?
O veterinario explicábao con poucas palabras: “morreu e non hai nada que facer, todas as
súas funcións biolóxicas están paradas de forma irreversible”. El estaba acentuando a
atención na ausencia das actividades cardíacas e respiratorias. Tiña seguridade total de que
aquel cadelo morrera. E así era. Foise como un paxariño.
Na parroquia, ninguén fixo caso. A veciñanza miraba, relía e atendía á filosofía, unha parte
era daquelas correntes que interpretaban a morte como aquel feito que dá sentido á vida;
outra non, máis materialista, interpretaba a morte como final absoluto da existencia.
Epicuro de Samos, filósofo anterior ao cristianismo, pensaba que non había que
preocuparse da morte, “cando existimos -dicía- a morte non está presente, e cando ela está
presente xa non existimos”. Que lles parece esta reflexión do filósofo grego?
Ao can ou á vaca non lles importa tanto. Pero, como seres socias e integrantes de grupo, a
morte dun achegado entristécelles, moléstalles e dóelles. Na memoria deste escribidor está
gravado un suceso, a morte repentina de Parda, aquela vaca leiteira e traballadora que era
como a alma da familia, como a conciencia da xente aldeá. Araba nas leiras, andaba no
prado, enchía os cántaros de leite e mantiña un cucho por ano.
A morte daquela vaca deixou sen alento a propios e a estraños. Choraron todos os da
parroquia e os máis vellos téñena no maxín. Para eles, Parda está no prado pacendo e os
nenos do lugar, ruando con ela.
A ONU calcula que ao longo de 2025, máis de trescentos millóns de persoas necesitarán
axuda humanitaria. “Isto non vai ben, di a Tía Manuela, aumentan os conflitos, as guerras e
as mortes”. Segundo datos aportados pola ONG Armed Conflict Location and Event Data
(ACLED), a violencia política aumentou 25% en todo o mundo, en 2024, en comparación co
ano anterior, con máis de duascentas vinte mil persoas mortas. Entre tanto, hai quen chorar
a morte do cadelo.

Outros artigos

“El verdadero líder”. Alberto Barciela

​El viaje a España de Robert Prevost, convertido en el Papa León XIV por decisión de un concilio, ha trascendido la mera visita institucional para transformarse en un acontecimiento del espíritu. En Madrid, como lo hará en Barcelona y Canarias, ha emergido con nitidez...

+

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...