Na tarde deste luns, os ribeirenses e devotos de Santo Alberte acudirán aos oficios relixiosos que comezan cunha peregrinación que realizarán os romeiros dende o adro da igrexa parroquial de Santa Uxía ata a histórica capela na que, como é tradicional, vai celebrarse unha misa seguida da procesión do santo. Cando esta remate, os romeiros participarán na tradicional muda da tella, acto consistente en tratar de situar no poio dunha ventá tapiada un anaco de tella ou pedra que dará a quen a guinde de tal xeito que permaneza no poio, a posibilidade de contraer nupcias en pouco tempo.
É tamén o día de celebración das tradicionais poxas de galiñas, pitos, galos e ovos cunha recadación que se destina á igrexa e os necesitados da parroquia.
Facía máis de 50 anos que non ía a Santo Alberte. Daquela facíase o camiño a pé -como agora tamén fan os devotos- coa diferencia de que na actualidade así se realiza nunha especie de rito ou auto de fe, e antigamente non quedaba outro remedio que a camiñada xa que logo nin había coches para subir á capela nen estrada que permitise aos poucos que se poideran arriscar chegar á ermida.
Coma sempre, este ano non han faltar nin a música nin os cantos, como tampouco os xogos tradicionais ou as merendas. Sempre foi o de Santo Alberte unha especie de medio día festivo, especialmente pola tarde. E viña ser tradición asistir á romaría con roupa máis ou menos de festa, como ben se pode comprobar na fotografía que alguén nos fixo a un grupo de amigos -varios deles xa finados- entre os que está un dos mellores mecánicos de motos (“Nino”), Gerardo Gil, Dieste, Pepe Castelao e quen subscribe.
A capela de Santo Alberte data do século XI, ende ben so se conserva o presbiterio como pertencente á época románica. O resto da nave, de escasas dimensións, corresponde ao século XVIII. A capela maior conserva dúas semicolumnas e unha ventá románica no testeiro con arco de medio punto. Os muros son de cantería irregular de granito.
Inicialmente, a romaría tiña como obxectivo pedir pola pronta chegada a porto dos mariñeiros e sempre foi moi seguida polas mulleres destes, que significaron a mesma movendo unha das tellas da cuberta da capela, de onde se deriva, sen dúbida, a muda da tella, con esa variante de que a muller que logra deixar a tella no poio da ventá, atopa mozo de contado.
