“O pastor dun clic”. Luís Celeiro

Coida no monte, no alto da serra, a un rabaño de ovellas de raza Ovella Galega, era da
asociación Asovega, que ten sede en Ourense e aglutina a criadores de ovino das catro
provincias galegas. Este home gandeiro, tamén coida das súas trece vacas de raza cachena.
Trece vacas e trece becerros ou como din noutros sitios, trece cuxos, cada ano, alimentados
con leite da nai, con pasto do prado e nada máis.
Alí, no alto da serra, cunha lixeira e sinxela placa solar carga o seu móbil de última xeración
e a través deste aparello contacta, por videochamada, coa súa clientela amiga e ofértalles o
año ou o xato que acaba de nacer. Ponlle o nome que quere o comprador e con ese nome
abre unha ficha que vai á base de datos, con tódolos detalles, coa foto da nai, do
recentemente nado animal vendido, co número da chapa de identificación e con outros
detalles importantes sobre a súa alimentación.
O pastor coida dos años e dos becerros e conversa a diario con aqueles que queren adquirir
boa carne de ovino ou bobino, da que alimenta e fortalece o corpo e o espírito, a ledicia, a
irmandade e a concordia.
O pastor colocaba un microchip nunha orella de cada animal e así, tanto el como os
compradores, podían seguir, paso a paso, os andares do seu año ou do seu becerro, coñecer
o seu estado de ánimo, velas súas correrías matinais e desfrutar delas. Velos cornos das
cachenas e fuxir correndo para lonxe da pantalla ou acariñarse coa la daquelas ovellas,
todas de raza galega.
A informática é alma da explotación. Cun solo clic, o pastor fai a feira, contrata o matadoiro,
o transporte dos animais e da carne, fai o seguimento dos tratamentos recomendados polo
veterinario e controla o tempo, sen necesidade de saír a ventá para saber de que lado corre
o aire. Agora vai matricularse nun curso universitario a distancia, para especializarse en
pastoreo dixital, para poder controlar o rabaño dende a sombra dun piorno, para vixiar e
escorrentar aos lobos e á outra bichería.
Un veciño do moderno pastor, daqueles que de mozos indicaban o remate da romaría con
aturuxos dende o outro lado do río, está desgustado con tanto avance e quere abandonar
“a ditadura da técnica e da telemática”, para vivir á marxe da presión e da represión dos que
queren facer da vida o seu negocio. A Tía Manuela, presenta dúbidas, “agora que todo vai a
golpe de clic, non sei a onde iremos parar. É unha mágoa, pero a xente non fala, non se
comunica nin se entende”. Será verdade?