Ao parecer ninguén discute que a vivenda continúa sendo unha preocupación, no noso país. O problema está na procura de solucións e na demagoxia que se utiliza, en demasiadas ocasións, por parte dalgúns propietarios, grandes propietarios ou grupos inmobiliarios sobre a inseguridade xurídica.
Os primeiros, en sufrir inseguridade xurídica, son os propios cidadáns que desexan subscribir un contrato de arrendamento ou hipotecario. Cando a actual Lei de Vivenda, non se aplica nin se cumpre por parte dalgunhas comunidades autónomas, entre elas a de Galicia, atopámonos coa dificultade en declarar as denominadas “zonas tensionadas” para establecer un tope ao alugueiro, en moitos casos abusivos e que se incrementan sen ningún tipo de control, máis propio da usura e a especulación.
Os propietarios de inmobles destinados ao arrendamento da vivenda habitual de persoas e familias non poden queixarse da inseguridade xurídica porque teñen a garantía e a tranquilidade necesarias, ofrecida pola Xunta de Galicia. A Xunta, concretamente desde o Instituto Galego de Vivenda e Solo, dispón dunha póliza de seguros pola cal garante a cobranza pola falta de pagamento de rendas así como a cobertura de danos ocasionados no inmoble. Para iso hai que asinar un convenio de colaboración, dentro da legalidade, polo cal a vivenda debe cumprir cos mínimos requisitos de habitabilidade e que o importe da renda sobre o arrendamento sexa acorde aos prezos normais da zona.
A maior responsabilidade, compartida, téñena as diferentes administracións públicas, desde a municipal, provincial, autonómica, central e europea. Todas elas teñen que ser valentes e adoptar medidas contundentes. Para atopar solucións reais á problemática da vivenda haberá que cambiar certas mentalidades e entender a vivenda, non como un negocio senón como un Dereito Fundamental e básico para todos os cidadáns, pola contra será moi difícil dar cumprimento ao artigo 47 da Constitución.
