“Refacer o mundo”. Luís Celeiro

Uns oitocentos millóns de persoas en todo o mundo teñen (temos) máis de sesenta e cinco
anos, segundo datos aportados por un concienciudo informe publicado polo departamento
de Asuntos Económicos e Sociais da Organización das Nacións Unidas (ONU). Estes maiores
serán mil seiscentos millóns en vinte e cinco anos. Que lle parece? Os científicos e técnicos
que procuran os datos aconsellan “reformular a protección social a medida que o mundo
ten cada vez máis canas”.
Parece conveniente establecer políticas globais que reforcen os contidos sociais e sanitarios.
Niso están aqueles que entenden que os dereitos e o benestar social axudan a un futuro
sostible. E, aínda que pareza unha evidencia, para envellecer con saúde, cómpren políticas
que garantan a igualdade de oportunidades dende o nacemento.
O envellecemento da poboación non pode ser un obstáculo para o desenvolvemento. Pola
contra debe ser un estímulo para as políticas de equidade e xustiza, nesta sociedade de
obrigada relación entre varias xeracións. É necesario fornecer os bens públicos dos que
depende a humanidade, garantir o acceso universal á sanidade, potenciar a investigación e
poñer os resultados ao servizo da xente; protexer o medio ambiente, coidar a vexetación, o
aire, a auga, a terra e os mares.
Cómpre deixarse de prosmas e andar, para ampliar e mellorar os coñecementos, para que a
educación sexa para todos e de calidade, para ter seguridade alimentaria e vivir nun mundo
en paz, sen guerras e sen armas. Un mundo onde a razón e corazón sexan capaces de
dialogar e establecer mecanismos de cooperación e de irmandade. Será posible? -Será, si
señor!
Se a mocidade, as persoas adultas e maiores xuntan as súas mans e traballan para reducir as
desigualdades económicas, para temperar as ambicións e esquecerse da cobiza e dos carros
de combate, o mundo pode e debe ser doutra maneira. Un mundo como o que quere a Tía
Manuela, “de xustiza e de reparto, no que os ricos fagan transferencias aos pobres” e “no
que vivan todos”, tamén os que nacen en Afganistán, en Sudán do Sur, en Serra Leona, en
Burundi, na República Centroafricana ou en calquera outro dos países moi pobres. Todos
eles deben saber que coas palabras e coas ideas pódese refacer o mundo.