“Humor chabacano”. José Castro López

14 Xaneiro 2025

España fue y es tierra de grandes humoristas. Muchas generaciones disfrutaron leyendo
La Codorniz y Hermano Lobo, viendo los sketches de Tip y Coll, de Gila, de Martes y
Trece, escuchando los monólogos de Pedro Ruiz o Moncho Borrajo… y ahora somos
muchos los lectores que buscamos en las viñetas de los periódicos la visión pícara e
inteligente del humorista que nos presenta la actualidad con una mirada más distendida.
Todos estos cómicos sobresalían por su imaginación creativa para mirar al mundo con
ojos renovados, descifrar la complejidad de la vida cotidiana y presentarla más
agradable a los ciudadanos. Y sobresalían por su respeto a todas las sensibilidades. Ellos
observaban el entorno político, económico y social con agudeza, sabían detectar
contradicciones y reflejaban la realidad desde una perspectiva crítica, pero humana y
amable.
Cuando abordaban temas delicados, como las creencias religiosas, sabían armonizar el
filo afilado de la sátira con la consideración hacia los valores y sentimientos de los
demás y trataban los temas con inteligencia, elegancia y respeto. Sin renunciar a su
libertad de expresión, nunca utilizaron expresiones o comentarios irreverentes u
obscenos que podían ofender no solo a los católicos, también a personas sensibles, sean
creyentes, agnósticas o ateas.
Esta larga introducción viene a propósito de lo ocurrido en las campanadas de fin de año
en Televisión Española. En aquel marco festivo y provocador dos presentadores puestos
por el poder quisieron jugar a humoristas y faltaron al respeto a millones de cristianos y
de ciudadanos sensibles mofándose de un símbolo como es el Sagrado Corazón de
Jesús, imagen icono del catolicismo, faltando al respeto debido a las creencias
religiosas.
“A veces para triunfar en el mundo mediático “no hace falta talento”, escribió Carmen
Posadas. El modus operandi, dice la escritora, consiste en buscar a quien ofender y
cómo. Las creencias religiosas, por ejemplo, son un filón. Pero, ojo, no cualquier
creencia. Ofender a los musulmanes es peligroso y meterse con los judíos es poco
aconsejable. La Iglesias católica, en cambio, es ideal… Igual que la Monarquía, que
ofrece también interesantes posibilidades a los ofendedores”. En ambos casos sale gratis
porque los ofendidos no salen a defenderse.
Este tipo de provocaciones son propias de personas limitadas, carentes de recursos para
crear un humor inteligente y utilizan su libertad de expresión para herir los sentimientos
de los católicos. Y para herir también a muchos ciudadanos sensibles que constatan que
unos presentadores del “establishment” utilizan la grosería e irreverencia desde un
medio público que pagamos todos para denigrar creencias de millones de personas. El
escaso talento demuestra que algo falló en el proceso educativo de los dos protagonistas
de un humor tan chabacano.

Outros artigos

“Plan de Rescate da Sanidade Pública Galega”. Xosé Mª Dios Diz

“As listas de agarda constitúen unha das formas máis sofisticadas de crueldade. Son producto dun Sistema que intentaatender a todos con recursos cos que so se pode atender a algúns”. Juan José Millás: escritor. Valencia. 1946.Esta reflexión nos indica que os...

+

“La cantina móvil de Cruz Roja”. José Castro López

Las mejores iniciativas sociales suelen ser también las más sencillas, no necesitangrandes edificios ni presupuestos millonarios, basta una buena idea y la voluntad deponer a las personas en el centro. Ocurre con muchas propuestas, tanto de iniciativaprivada como de...

+

“Un negocio moi rendible” – José Manuel Pena

Demasiada hipocrisía en materia de vivenda por parte de moito axentes políticos, sociais e empresariais. A vivenda continúa sendo un negocio e moi rendible para uns poucos propietarios sen escrúpulos, para os fondos voitre, grupos inmobiliarios e grandes propietarios,...

+

“Teresa de Antas” – Xulio Xiz

A Casa da Cultura de Antas de Ulla chámase Teresa Batán. Bautizárona co nome da muller que entregou a vida á Biblioteca do seu pobo. Para min é Teresa de Antas desde hai máis de trinta anos, amiga admirada pola dedicación preocupada pola cultura e polos nenos. Na...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Quen engana a quen?” – Antón Luaces

“Quen engana a quen?” – Antón Luaces

Pepa Millán, a portavoz de Vox no  Congreso dos Deputados, xoga a, como mínimo, dúas bandas: ou se engana ou nos engana ao enxuiciar o que acontece estes días en Ceuta onde, desde os días 30 e 31 de xullo pasado vén falando da necesidade de expulsar da cidade autónoma...

“Caridade e solidariedade” – José Manuel Pena

“Caridade e solidariedade” – José Manuel Pena

“Axúdanlles moito máis aos estranxeiros que ás familias humildes da zona”. Observo como unha muller inmigrante, entregaba un cupón de alimentos, e saía do supermercado con dous carros repletos de comida, mentres que a unha veciña, sen apenas recursos, só lle dan unha...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.