Mulleres sufridoras. Nais e avoas que padeceron en silencio a dor dos malos tratos e o abuso sistemático dos seus maridos, nunha época escura do noso país. Mulleres valentes, moitas delas, que aínda viven e merecen ser lembradas como vítimas inocentes dunha sociedade machista e patriarcal.
Avoas e nais que estaban ao servizo, coidado e atención dos seus esposos, compaxinando o traballo doméstico co campo e o mar. Non podían herdar, nin ser titulares dunha conta bancaria, nin tan sequera adquirir bens inmobles, sen o consentimento dos seus pais ou esposos.
Traballaban de sol a sol, os sete días da semana, sen vacacións nin apenas descanso. Non podían enfermar nin queixarse das súas cargas familiares porque era a súa obriga natural nunha sociedade hipócrita e miserable que consentía todo aos homes, as infidelidades, o puterío, as bebedeiras, a golfería, o consumo de certas drogas, a violencia machista, tanto física como psíquica, todo era normal, consentido e vitoreado como apoloxía do machismo.
Nas zonas rurais e os pobos da pel de touro, era moito peor debido á ignorancia, as tradicións e costumes que tiñan forza de Lei. A forza das mulleres era moi necesaria para sobrevivir. Cantas mulleres morrían asasinadas por malleiras dos seus maridos e quedaban impunes?. Cantas nais miraban para outro lado mentres o esposo maltrataba, diariamente, á súa filla?. Cantos pais aplaudían aos seus fillos por maltratar ás súas esposas?. Triste, moi triste.
