O 25 de abril de 1974, unha muller de baixa estatura, fortes conviccións e ánimo disposto, Celeste Martíns Caeiro, filla de galega, repartiu caraveis vermellos entre os militares que, en Portugal, se rebelaran para derrocaren o réxime ditatorial vixente, ao igual que en España, no país veciño (quedaban aínda 11 anos para que en España a morte de Francisco Franco permitira o mesmo camiño de recuperación democrática no Estado español) vivíanse as consecuencias do 25 de abril.
Celeste Martíns Caeiro, a muller pequenechiña dos caraveis vermellos, faleceu o pasado 15 de novembro aos 91 anos de idade. Tiña 41 anos cando, traballando nun restaurante de Lisboa que, curiosamente, aquel 25 de abril de 1974, cumpría un ano da súa apertura. Por este motivo, os responsábeis do local pretendían agasallar ás mulleres cun caravel e aos homes cunha copa de viño. Non obstante, e co gallo da revolución, o restaurante non chegiu a abrir aquel día: a revolución puña fin ao Estado Novo de Salazar e tomaba as rúas da capital porque “o pobo é quen máis ordena!”, cantaban.
Celeste, militante do clandestino Partido Comunista Portugués, colleu unha brazada de caraveis e achegouse a un grupo de compatriotas que celebraban a que foi unha xornada histórica. Cos caraveis nas mans preguntou que estaba a pasar. A resposta dos militares, directa e inequívoca: “Imos para o Cuartel do Carmo, onde Marcelo Caetano, presidente”.
Un dos soldados pediu a Celeste un cigarro, peticiòn á que respostou que só tiña flores, entregando ao soldado un dos caraveis que levaba desde que os pillara no restaurante.
O soldado a eptou o caravel e colocòuno na boca do canón do fusil que portaba, un feito que se repetiu entre os seus compañeiros.
Celeste repartiu todas as flores que tiña. A esta acción simbólica sumáronse màis tarde outras moitas persoas nun xesto hoxe sinónimo de loita, liberdade e democracia non só en Portugal.
