Actualmente ter traballo non é garantía para poder levar unha vida digna. Isto é unha realidade e cada vez máis o podemos comprobar. Un mariñeiro de cuberta, que traballa na pesca marítima, non dispón dun salario mínimo garantido, porque algunhas empresas por “tradición e costume” e ao non querer adherirse aos convenios provinciais, apenas pode facer fronte aos gastos máis elementais do seu día a día.
Esta familia, como outras moitas da nosa contorna, vese abocada a acudir á asistencia social para poder comer, afrontar os gastos de desprazamentos en transporte público para realizar xestións administrativas ineludibles, abonar o gas, a luz, etc. . Un dos seus fillos, que é consciente da situación familiar, acaba de cumprir a maioría de idade díxolle á súa nai que quere deixar de estudar para buscar un traballo e poder axudar á familia.
É un pouco triste constatar como hai traballadores, dalgúns sectores produtivos, que gañan máis cobrando as prestacións por desemprego que traballando. Estas situacións non favorecen a procura activa de emprego e atenta contra as normas básicas do Estatuto dos Traballadores e de calquera normativa laboral, incluíndo os propios convenios colectivos. A precariedade económica dalgunhas familias, a escaseza de emprego e a necesidade de atoparse activo, tendo un horario e unha obrigación diaria fai que certas empresas, sen escrúpulos, cheguen a ter contratados a auténticos escravos no canto de traballadores.
