Tres son os nomes, tres os directores-presentadores (un xa vai polo mar abaixo coma troita de pé) e, curiosamente, dous os que se reparten o roscón nocturno da audiencia: Broncano e Motos. O que se baixa en marcha do tren de vía estreita polo que viña circulando con destino á maior groria de Tele 5: Carlos Latre.
Gañan os nomes, perden os contidos, suman as calidades das ofertas?. Talvez gañan os espectadores?. Ou é que, contra a marea da mediocridade, navega a maior parte dunha audiencia cansa de programas que tardean sonsoleando agora da man de quen foi o gurú do salvamento sesteiro?. Está feita case que en exclusiva a televisión de España para axudar a durmir na sobremesa e a pos-cea, horas que se consideran sagradas a efectos de sumar ou restar audiencias e poñer prezo á publicidade que se emite, ou é que a que temos é a televisión que queremos, amáis de ser a que nos merecemos?.
Liquidado pola vía rápida da escasa audiencia, Carlos Latre marcha de Tele 5 “porque ten que marchar”. O seu foi un intento de revivir vellos conceptos televisivos en base a un nome e un xeito de facer “tele” imitando voces coñecidas e poñendo o humor necesario en programas de concursos. Apostaron por el e na aposta perdeu Latre porque -é evidente- o seu non é presentar. Sabíase e o resultado non asombra a ninguén.
Na gaiola dos 360 graos quedan Pablo Motos e as súas formigas parlantes, e David Broncano e o seu autobombo consecuente da Resistencia anterior a La Revuelta, Fanse apostas para determinar cal dos dous -Motos ou Broncano- vai durar máis na grella televisiva tan necesitada de bós programas e tan sobrada de chabacanería absurda que ningún telespectador precisa dado o grao de mala televisión ofrecido nos últimos 20 ou 25 anos nas distintas canles ofertadas no espectro televisivo español.
Non vou reclamar que os demáis vexan o que un ve (que é pouco e sei que non perdo nada) pero sí quero dicir que moitos programas daquela vella etapa en branco e negro mantéñense moito máis na memoria do que o están a maioría dos programas que chegaron a nós en todo este tempo transcorrido dende entón. Pouco perdemos, polo tanto. O que me leva a pensar en que moitos cartos debe haber en España para que tan inútilmente se gaste en pólvora do Rei.
Prometo a miña ausencia, con ou sen bronca de motos, porque as noites están feitas para durmir e os corpos e as mentes xa aguantaron abondo.
