“Amigos para sempre”. Luís Celeiro

Se o papa Calisto II, o arcebispo Diego Xelmírez e outros da época, entre eles Aimerico
Picaud, levantan a cabeza e observan que o Codex Calixtinus está hoxe de plena actualidade,
van correndo na procura do primeiro confesionario e decláranse culpables. Laméntanse,
rezan, choran e rin ao mesmo tempo. O Liber Sancti Jacobi deu moito de si e os peregrinos
modernos queren coñecelo, queren aprender da historia e queren saber se eles son como
eran os peregrinos da idade media.
Queren pescudar na economía das peregrinacións, nas atencións aos peregrinos, no
márketing, na delimitación das rutas de peregrinación a Santiago, no espertar do Xacobeo e
na influencia do camiñar ou peregrinar na economía das zonas polas que pasa o Camiño de
Santiago, “a poderosa industria de Galicia”.
Tres dos millares de peregrinos que chegaron antonte a Santiago, foron onte na procura do
seu coche aparcado nun lugar a cen quilómetros do punto final do Camiño. Recolleron a
Compostela e alá foron na procura do seu coche para volver á casa. A experiencia para os
tres foi extraordinaria, “para repetir tan pronto se poida”.
Aquí levamos A Compostela. Non serve para nada, pero nós queremos levala, é unha
evidencia, un papel, un diploma que vai na mochila, no corazón e na alma. “O Camiño
esperta e aviva os sentimentos”, dicía un deles, Alfredo, o máis novo do trío, e une
vontades, apuntaba Xesús, outro dos que “imos namorados da paisaxe galega, da
gastronomía, das subidas e baixadas, dos ríos, da vexetación e da xente”.
O Camiño é algo diferente, unha ruta para andar, que vai dende a túa casa ata a casa do
Apóstolo Santiago. Unha ruta que deu moito que falar, moito que estudar e moita riqueza.
Os peregrinos e os camiñantes, cada vez, están máis atentos ao andar do Camiño, ao facer
da xente, á mirada da xente e á atención da comunicación. “O Camiño, como di a Tía
Manuela, é fundamentalmente comunicación”.
Descubrimos formas de negocio innovadoras, dixo Manuel, un experto en electrónica e en
informática, capaz de aprender no Camiño o que non se podía estudar na universidade.
Como exemplo, referiuse ao aparcadoiro aquel onde deixas o coche por uns cantos euros
ata que rematas a peregrinación. Que como moi ben apuntaba outro dos seus colegas, “non
é peregrinación nin é nada”.
Para o vindeiro ano faremos outro Camiño ou outro tramo deste mesmo, “é un pracer
enorme rematar a xornada coa tarefa cumprida e a cabeza descansada”. Efectivamente, ao
rematar cada día, o importante e conveniente é prepararse para o día seguinte, cear, falar,
escoitar, rir e, se é o caso, soñar. Os tres chocaron as mans, intercambiaron enderezos e, a
partir de agora, “amigos para sempre”.