Xa está aquí, coma sempre un 16 de xullo (aínda que a celebración festiva aconteza en moitos lugares de Galicia en datas propias das festas patronais de cada localidade) o Día do Carme, o da patroa da xente do mar. A que todos -crentes ou non- levan nun recuncho do seu ser. Unha fotografía, un calendario, un detente, unha medalla. A imaxe do Carme que o mariñeiro reclama na pior das circunstancias. Abenzoada sexa a Nai e Señora, Raiña dos Mares, nai, amiga, compañeira ebn cada momento; máis, aínda, cando se van as forzas, cando o mar pode e tí, non.
Dicíame un patrón de Noia, único sobrevivente dun naufraxio rexistrado vai anos na entrada da Coruña, que salvara a súa vida pola mediación da Virxe do Carme. Cando mo dicía, eu non acreditaba a veracidade da súa afirmación. Máis, errado ou non, ese patrón (que nunca máis, após o naufraxio, volveu ao mar) ao falar da Patroa dos mariñeiros, xuraba que mentres nadaba e escoitaba os berros de compañeiros (os mesmos que os residentes nesa parte da costa coruñesa escoitaron nas súas casas) a imaxe da Virxe dáballe azos para seguir guiando o seu nadar sen pausa cara as rochas próximas.
Foi, repito, o único sobrevivente dese naufraxio. E chegados a esta data do día da patroa dos mariñeiros, sempre lembro a odisea deste patrón destemido ao que nunca imaxinei crente ata o punto de estar convencido de que se estaba vivo foi grazas a axuda da Raíña dos Mares.
“Salve, estrela dos Mares”…
E nunca máis, este patrón noiés volveu ao mar. Pero visita cada día a igrexa na que a Virxe do Carme preside o altar.
“Salve”.
Non teño motivos para negalo.
