En demasiadas ocasións coméntase que o gobernante e políticos non viven a realidade da rúa e están entre as moquetas dos seus despachos oficiais. Pode ser verdade, pero o peor é que unha gran parte da sociedade civil tamén está allea a esa realidade. Á realidade sobre a problemática das súas veciñanzas, dos seus barrios, dos seus pobos e cidades. Sobreviven cada día no seu mundo particular, dentro das súas chozas, encerrados e resgardados entre muros dos seus chalés ou residencias particulares, mesmo con gardas e cámaras de seguridade.
Hai xa algunhas décadas, cando un era máis novo, lembramos con algo de nostalxia a solidariedade e a colaboración veciñal existente para axudarse e colaborar entre todos, para levantar as súas vivendas habituais, para traballar as súas leiras privadas, para coidar dos animais, para limpar e arrombar os terreos e camiños públicos. Para recadar fondos ou alimentos para as familias máis vulnerables, a pesar de que a maioría se atopaban en situacións moi similares.
Estamos como adormentados ou enfermos co virus da indiferenza. A maioría, levantámonos, cada mañá, como zombis. Do traballo a casa e de casa ao traballo. As fins de semana tomámonos unhas cañas cos colegas e comentamos as pequenas “batallitas” da semana pasada. Apenas nos paramos a pensar e moito menos a reflexionar. Preferimos que nos dean toda a información, desde a caixa parva ou ben do xornal de confianza, aínda que non saibamos quen son os membros dos seus consellos de administración nin as empresas que os financian.
