“Cuando el payaso llora” – Manuel Domínguez

12 Xullo 2024

Cuando el Payaso llora.

A punto de salir a pista, tras las cortinas, los últimos minutos, la tele habla de los niños asesinados en Gaza, el bombardeo cruento del Hospital en Ucrania, tanta muerte inocente.

Al payaso le cae una lagrima, recorre su mejilla dejando limpio el camino en su recorrer, por su cara blanca, se come la crema.

Le comento, es terrible tanta muerte injusta, tanta vida robada tanto dolor gratuito.

Se escucha tras la cortina el aplauso de los niños esperando a los payasos.

El me responde no hay derecho a tanta injusticia.

Le digo, así es difícil salir a pista.

Si, es difícil, muy difícil, sobre tofo cuando tienes a tu nieto en el Hospital, tenemos que beber estas lagrimas de dolor, hoy como ayer, tragar tanta lagrimas a veces innecesaria, tal vez cause ulceras, la vida es injusta.

Se retoca las pinturas de su rostro un poco dañadas, por esas lágrimas de dolor, no son niños lejanos, desconocidos, ausentes, no, es su propio nieto que está en el hospital.

Cómo salir a pista, y hacer reír, en estas condiciones, le digo.

Hoy será un día especial, muy especial, en cada niño que vea entre el público estará mi nieto, es a él a quien haré reír, es a él a quien regalaré las sonrisas, cada niño será mi nieto solo así viviendo el engaño podre actuar y hacer reír, los payasos estamos para dar felicidad, ya la realidad de la vida se encargara de su dolor, lo mío es crear un momento de felicidad de alegría compartida, los niños no tiene derecho llorar, ya si eso, cuando les llegue el día.

Y así con sus zapatones rojos, su cara recompuesta, su peluca y su nariz roja, sale a pista, los niños en pie aplauden, gritan, se ríen, se ríen mientras el corazón del payaso llora, pero el corazón mudo guarda silencio.

¿Quién sabe, quien conoce el dolor del payaso?

Outros artigos

“Escoitar o vento”. Xosé Antonio López Silva

Cando a secretaria da Academia Sueca a chamou para comunicarlle a concesión do Nobel de Literatura, Anne Carson estaba en Islandia, segundo dixo, escoitando o vento. Aos setenta e seis anos, unha muller que viviu de ensinar grego antigo, traduciu a Safo e deulle nova...

+

“Xosé López, un premio Diego Bernal magistral”. Alberto Barciela

Le conocí en sus andanzas en La Voz de Galicia, le seguí en sus avatares en la Facultad de Comunicación de Santiago -en una carrera muy paralela a la de Margarita Ledo o Paco Campos-, colaboré con él de forma breve en sus trabajos para el Consello da Cultura galega,...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“El arte y la necesidad de pensar”. José Castro López

“El arte y la necesidad de pensar”. José Castro López

Ricardo de la Cierva publicó en los años ochenta el opúsculo titulado Cómo ampliar micultura. ¿Qué puedo hacer?, que escribió con el objetivo de ofrecer una guía prácticapara construir una cultura personal que no consiste solo en adquirir conocimientos, sinoen...

“Juan Magán” – Xulio Xiz

“Juan Magán” – Xulio Xiz

Estes días, Merce e máis eu, mergullámonos cada día no multitudinario ambiente festeiro, disfrutamos coa venerable presencia de Celtas Cortos e ousamos asistir ao concerto de Juan Magán. Con relativo coñecemento do actual mundo musical, que navega de Camilo a India,...

O Barbanza
Resumo de privacidade

Esta web utiliza cookies para que podamos ofrecerche a mellor experiencia de usuario posible. A información das cookies almacénase no teu navegador e realiza funcións tales como recoñecerche cando volves á nosa web ou axudar ao noso equipo para comprender que seccións da web atopas máis interesantes e útiles.