Non resulta estraño que cada vez haxa menos persoas que desexen optar pola profesión do sector náutico pesqueiro. O futuro, para a maioría dos mozos, xa non é o mundo do mar. O traballo excesivo, o elevado número de horas e días de traballo así como os meses que teñen que pasar lonxe da súa familias, sen esquecerse dos sinistros mortais que se producen, afástanos desta profesión.
Cando sales para coller o voo correspondente que te levará por medio mundo en busca do porto base da embarcación pesqueira na que vas faenar, a ilusión e a esperanza son as sensacións máis fortes. Logo atópaste cos antigos compañeiros de profesión, con total alegría, e saes a faenar, pero nunca pensas que pode ser a túa última marea. Que mesmo podes perder a vida ou vivir momentos de auténtico inferno en mares violentos, augas xélidas e con centenares de millas de distancia desde a terra máis próxima.
A embarcación pódese chegar a afundir no medio do océano. As balsas salvavidas ábrense e saltan todos os tripulantes, cos traxes de supervivencia. Hai un forte temporal e os mariños están máis de vinte horas nas balsas salvavidas. Golpe tras golpe de mar, chégalles a desesperación e ninguén os recata, a pesar de escoitar o zunido das hélices de varios helicópteros. Ao final un buque atópaos con vida e outros compañeiros xa faleceran ou desapareceran. Para estes últimos, foi a súa última marea. Non podemos por menos que lanzar un recordo moi especial e a nosa solidariedade para todas as familias dos falecidos.
