A figura da Área Mariña Protexida, aprobada en 2007, define espazos naturais designados para a proteción de ecosistemas, comunidades e elementos biolóxicos ou xeolóxicos do medio mariño que, en razón da súa rareza, fraxilidade, importancia e singularidade, merecen unha proteción especial. Estes espazos son de competencia estatal ou comunitaria, e aínda que creados coa intención de protexer os ecosistemas dos que o peixe forma parte indisoluble, significan para os pescadores unha seria ameaza da que, por certo, non se fala desde vai uns meses, algo que chama poderosamente a atención.
Complementando este chamado, segundo datos da Comisión Europea, o 40% das poboacións de peixes no Atlántico e o 87% no Mediterráneo estan sobreexplotadas ou explotadas en exceso.
Baseada nesta situación, a UE aprobou o Tratado dos Océanos, acordo internacional que fixa medidas novas para a proteción dos océanos e a conservación da biodiversidade mariñas.
Son, xa, uns 150 os Estados que asinaron este Tratado cuxo obxectivo non é outro que garantir a sostibilidade da pesca e a conservación da biodiversidade nos océanos do mundo.
Este acordo establece a creación de zonas de proteción mariña nas que a pesca e outras actividades humanas que poidan causar danos ao ecosistema estean controladas.
Este Tratado pode ter consecuencias directas para máis de 140.000 pescadores comunitarios que confían en que, mediante o acordo, acaden axudas á proteción dos océanos e á conservación da biodiversidade mariña. Establece este acordo a creación de zonas de proteción mariña nas que se prohibirá a pesca e outras actividades mariñas que poidan danar o ecosistema, desbotando a ligazón a este dos propios pescadores. Para estes, o Tratado dos Océanos debe axudar a protexer as poboacións de peixe e garantir a sostibilidade da pesca no futuro, porque “a pesca sostible é fundamental para a supervivencia dos ecosistemas mariños e para o sustento de millóns de persoas de todo o mundo que dependen da pesca para a súa alimentación”.
Semella contradictorio: as medidas conservacionistas aplícanse. Evidentemente, no senso de reducir a pesca, e se esta vai a menos, tamén se reduce a capacidade de a subministrar como alimento.
O Tratado dos Océanos pode ter, polo tanto, un impacto negativo -un máis- na industria pesqueira a curto prazo: a creación de zonas de proteción mariña pode limitar o acceso dos pescadores ás áreas de pesca, o que afectaría negativamente aos seus medios de vida.
A proteción dos ocèanos é, realmente, incompatible coa pesca?, non poden coexistir?.
