“Medallas Castelao”. Alberto Barciela

24 Xuño 2024

A Medalla Castelao é unha condecoración civil outorgada polo Goberno de Galicia. Proponse distinguir a obra artística, literaria, intelectual ou calquera outro tipo de obra dunha distinguida personalidade galega. Foi creada en 1984 con motivo da volta a Galicia dous restos de Castelao ou 28 de xuño dese ano. O Decreto de creación da distinción, resalta “(…) a perfección, ou simbolismo ou a transcendencia das obras é ou reflexo dun traballo realizado conscientemente con dedicación e con fe na cultura, na historia e non ser dun pobo.”

Os recoñecidos supoñen unha nómina de mulleres e homes, de institucións e empresas, plural, comprometidos ca terra, no común exaltados no seu galeguismo, no amor a cultura, a canto representa este vello Finisterre. A Nai e Señora corresponde así os mais significados dous seus fillos, poida que non a todos, pero todos os escollidos merecentes de ser distinguidos, ainda na discrepancia. Teño a fortuna de ter coñecido, tratado e mesmo ser amigo persoal de moitos deles, polo mesmo ben sei da ledicia e do estímulo engadido que o galardón ten suposto en moitos casos.

Corenta anos despois da sua creación, o presidente da Xunta, Alfonso Rueda, anunciou as persoas e entidades galardoadas no 2024, despois de que ou Consello aprobase concederllas ao grupo Leilía, o deportista Borja Golán, o empresario Amancio López Seijas, a activista Maite Isla e a Asociación de Médicos Galegos (Asomega). A música tradicional, o deporte, a solidariedade, a mediciña, en o mundo empresarial e turístico foron significados nunha escolla sempre difícil.

Son amigo persoal e admirador de Amancio López Seijas e da súa familia, da súa esposa Ana Sanjurjo, e das súas fillas Marina e Clara. Coñezo ou seu proxecto empresarial “un dous maiores consorcios hostaleiros que hai na actualidade” -con 2.700 establecementos por todo ou mundo e máis de 5.000 traballadores- e “o especial compromiso” do creador do Foro A Toja -marca comercial rexistrada, A Toxa, topónimo- con Galicia, con Chantada e con cada unha das localidades onde se sitúan os seus establecementos -na Comunidade emprega a “preto de 700 persoas”-. Teñen rescatado lugares tan emblemáticos como o Gran Hotel da Toja -ese transatlántico varado, buque insignia da industria da viaxe-, mosteiros, balnearios, promovido inversións no interior e na costa, contribuído a poñer en valor marcas xa tan emblemáticas como Ribeira Sacra e fixeron da Comunidade Autónoma un lugar referenial do debate español, ibérico, europeo e latinoamericano.

Os López son, ademáis, un exemplo do vínculo afectivo e efectivo que temos que seguir a defender ca emigración, tamén da empresa familiar, da que tantos bos exemplos ten dado Galicia, e mesmo da capacidade de superación dunha crise tan brutal como a que supuxo o COVID.

Dicía Castelao que “O verdadeiro heroísmo consiste en converter os soños en realidades e as ideas en feitos”, e tamén que a “a loita nobre e leal das ideas é ou que asegura ou progreso”.  O político, escritor, pintor, e debuxante galego, un dous pais do nacionalismo, aseguraba que “a árbore é ou símbolo do señorío espiritual de Galicia, é ou engado dous ollos… dáno-a froita, pídelle a auga ó ceo, dáno-a sombra fresca non verán e a quentura garimosa non inverno, dáno-trábelas, ou sobrado e as portas dá casa… Na Nosa Terra danse as mellores árbores. Ou día que saibámolo que vale unha árbore, aquel día non teremos necesidade de emigrar”. Témolo que facer así, a sombra de fractales como os que supoñen, por exemplo, os “amancios”: Ortega, Amaro, Prada e López Seijas, non todos premiados. O carón de grupos como Leilía, de esforzados como Borja Golán, de activistas como Maite Isla e dos médicos de ASOMEGA, nacen os mellores exemplos para as novas xeracións de galegos, os que se teñen que facer bós e xenerosos por méritos, co seu compromiso ca terra e cos outros, ca libertade e ca democracia, con respecto e recoñecemento os demáis.

Alberto Barciela

Xornalista

Outros artigos

“Cordura y centralidad”. Alberto Barciela

Los anhelos, las ambiciones desmedidas, pero también las más o menos comprensibles, se confunden entre tantos escombros, entre los cascotes de lo que fueron los valores consensuados por la sociedad, la política, la Justicia, la economía. Incluso las referencias...

+

“Homenaxe ao doutor Sixto Seco” – Xosé González Martínez

Cando o correlixionario e amigo Luís Soto Fernández, fundador da UPG, puido volver do exilio mexicano, facíao todos os anos pola primavera. Acudía sempre a recollelo ao aeroporto. Camiño da súa natal Vilanova dos Infantes, faciamos unha parada na igrexa conventual de...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Solidariedade e humanidade” – José Manuel Pena

“Solidariedade e humanidade” – José Manuel Pena

Algunha xente continúa cunhas mentalidades moi pechadas e pouco empáticas cos problemas e as vivencias doutras persoas que padecen situacións difíciles ou complicadas. Algo similar sucede cos menores migrantes, non acompañados que chegaron ao noso país, en busca de...

“Cuando el payaso llora” – Manuel Domínguez

“Cuando el payaso llora” – Manuel Domínguez

Cuando el Payaso llora. A punto de salir a pista, tras las cortinas, los últimos minutos, la tele habla de los niños asesinados en Gaza, el bombardeo cruento del Hospital en Ucrania, tanta muerte inocente. Al payaso le cae una lagrima, recorre su mejilla dejando...