Escoito que un político afirma que “aos xuíces non teñen que escóllelos os xuíces senón o pobo cos seus votos”. Espero que a afirmación berrada se referise a que, unha vez consigan ser xuíces, superando estudos e probas pertinentes, as forzas políticas sexan as que decidan cales deses xuíces resultan elevados a dignidades condicionadas pola política para gobernar temas xudiciais.
Coido que, aprobadas as leis, os xuíces son os que teñen que aplicalas, e que aínda que o negro e o branco se fundan en grises, é imposible que un tema poida ter solución afirmativa ou negativa segundo o cristal co que mira quen xulga. Cando escoito que un xuíz é de tal ou cal tendencia política, penso que é como cando un cura se declara homosexual ou hetero, xa que pola abstinencia debida é irrelevante unha tendencia que non poderá consumar.
Nun fallo civil xudicial desfavorable, cabe acudir a superior instancia sabendo que se o recorrente ten razón e os avogados saben defendela, pode saír vitorioso. O problema está no Tribunal que ten que decidir se as leis de cada goberno encaixan na Constitución. Aquí, aínda que aos profanos nos parecen“fabas contadas”, resulta que as posturas xudiciais están condicionadas pola política , e sabendo que se xogan o control lexislativo, os partidos maioritarios queren dominar a institución. PSOE e PP apertan cada vez máis o nó por estimar que niso vailles o futuro, convertendo a solución do tema nun nó gordiano, sen entender que a solución está en afrouxar os extremos das cordas, e non nun corte como o que a lenda afirma que Alexandre o Magno deu para solucionar algo irresoluble.
