“No cárcere” – Xulio Xiz

22 Maio 2024

Como membro dunha sociedade democrática, con poderes básicos, forzas executoras, leis que marcan reglas de xogo, presunta igualdade de oportunidades e plena integración en Europa, calquera de nós corre perigo de pechar os ollos e coidar que vive nun mundo camiño da perfección. E se tivemos familia estruturada e comprensiva, recibimos formación, integrámonos socialmente, e camiñamos nunha determinada dirección non conflitiva, podemos pensar que quen non é feliz é porque non quere.

Participo nunha xuntanza da Pastoral Penitenciaria da zona da Terra Chá, e quedo abraiado, inquedo, preocupado. Porque fálase de presos e presas – que poderían ser amigos, veciños ou parentes – produto de desarraigo, de falta de educación e de oportunidades, de violencia, de pobreza, de esquecemento. Fálase de xente que nin ten onde ir nin pode moverse, que aprecia unha visita coma un tesouro; que están sós, desvalidos, desorientados, anulados; pechados nun mundo aparte como solución menos mala para arredar da sociedade aos que non encaixan nun normal comportamento colectivo.

Entendo que as institucións penitenciarias non poden abrirse á sociedade, por ser mundos distintos, e que os vasos comunicantes existentes non poden ir máis aló do testemuñal, caritativo e humano, pero as persoas que alí acoden para falar e escoitar, recibir e transmitir, son versos soltos dun conxunto que non pode -non podemos – pechar ollos e oídos a unha parte de nós que non encaixa, moitos non encaixaron nunca, nun xeito de vivir con valores moitas veces discutibles, e con oportunidades moi desiguais. Cómpre pensar no cárcere como problema e non como solución.

Outros artigos

“Cariño: un pequeno gran punto negro contaminante”

Non se sabe con exactitude o grao de contaminación que pode provocar en Galicia unha empresa que, como Altri (en Palas de Rei, Lugo), vai utilizar o eucalipto como materia prima a partir da que extraer fibras téxtiles; máis é evidente que existe medo ao que a...

+

“Tiempos verbales”. Alberto Barciela

No sé en que justo momento, si es que lo hubo alguna vez, perdimos el rumbo político y el social. No identifico en qué instante se distrajeron las referencias de los valores esenciales para la convivencia, para el entendimiento, para la discusión constructiva y la...

+

“Ciudades más habitables”. José Antonio Constenla

Ciudades más habitablesEn plena resaca de las elecciones europeas, tal vez viene bien paradesengrasar, hablar de cómo haremos que nuestras ciudades sean máshabitables, algo sobre lo que la Unión Europea va a tener mucho que decir,sobre todo en un momento de transición...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Para vivir ben, Galicia!”. Luís Celeiro

“Para vivir ben, Galicia!”. Luís Celeiro

A morte, se pensas nela, se recordas ao amigo no cadaleito camiño cara ao máis alá ou seves ao teu pai deitado caladamente nun féretro de madeira nobre, diante dunha multitudede xente chorando, a morte -dicimos- fai estremecer a alma dos vivos, fai que se apague aluz...