Un estudo filosófico da atemporalidade
Samuel Baron, Kristie Miller e Jonathan Tallant
Ten habido moito debate sobre como é o tempo, pero non sobre se existe. O obxectivo deste libro é facer pensable a ausencia do tempo. Poida que o tempo non exista.
Pois por esta razón exposta non merco o libro, por moito Doutor ou Filósofo que sexan, quen sexa.
Velaquí os meus argumentos ante estes ilustres.
O tempo existe e é relativo.
Entón que é o tempo? O tempo é o espazo que transcorre entre que o bebé non ten dentes e ten dentes, é o espazo que transcorre entre entre o teu pelo negro e o teu pelo branco.
É simétrico o tempo? Non, non o é, a nivel persoal, o minuto de espera no dentista, non é o mesmo minuto vendo unha peli.
Recordo hai medio século, un Nadal entramos nunha discoteca, fin de ano, estiven en boa compañía, era o principio, e cando saín sobre as 8 am, había luz, era de día. Algo exclamei, que me fixeron preguntas.
A sorpresa miña era entro na disco, pasa como moito unha hora e xa é de día, é dicir foi un tempo tan pracenteiro, era imposible que na miña hora, a noite se convertera en día.
Unha hora ten sesenta minutos, hai veces que ese minuto, que ese longo, infernal minuto de espera, sufrimos a intensidade do que marca unha hora, outras veces unha hora pracenteira pásanos voando.
O tempo é o espazo transcorrido entre que comecei a escribir, e vou finalizando, o tempo é que en 20 minutos de realizar o escrito, o meu corazón bombeou 100 litros de sangue.
Sen eu sabelo.
Pensar, é un dicir, hai persoas, coñézoas, que sempre teñen un algo que achegar, non importa que sexa o obvio, o seu descoñecemento igual que o exceso de coñecemento, indúcelles a ter que achegar algo en contra, razón ou sen razón.
Aquel que chega á reunión comezada, e sen saber nin como nin porqué, di: “Que falades que me opoño”.
O tempo é vida.
Que fas? Preguntas, respóndenche matando o tempo, ignaros! Seica non sabedes que quen mata é o tempo, o tempo consúmenos dunha maneira ou outra, só matamos o tempo cando vivimos, cando somos felices.
