“Día das Letras Galegas 2025”. Manuel Dominguez

18 Maio 2024
Andrés do Barro, cantante, compositor de soul galego, grandes éxitos dende 1975 onde as linguas do Estado foron confinadas, censuradas, ata acadar o primeiro posto nas listas dos discos máis vendidos en España tres veces seguidas: primeiro en 1969 con O trem , logo en 1970 con Corpiño xeitoso e San Antón. Fai 35 anos do seu pasamento (decembro de 1989). Tiña 42 anos. Morreu de cancro de fígado. Non podo esquecer quen tanto fixo para dar a coñecer a nosa nobre alma galega. Esa morriña, nostalxia, tristura, melancolía, alma galega.

Os tempos son chegados, non podemos deixar pasar os anos, non podemos deixar a Andrés no esquecemento, porque aínda está presente, hoxe nas nosas lembranzas das nosas vidas dende que as súas cancións formaron parte da nosa vida.

Outros artigos

“Cariño: un pequeno gran punto negro contaminante”

Non se sabe con exactitude o grao de contaminación que pode provocar en Galicia unha empresa que, como Altri (en Palas de Rei, Lugo), vai utilizar o eucalipto como materia prima a partir da que extraer fibras téxtiles; máis é evidente que existe medo ao que a...

+

“Tiempos verbales”. Alberto Barciela

No sé en que justo momento, si es que lo hubo alguna vez, perdimos el rumbo político y el social. No identifico en qué instante se distrajeron las referencias de los valores esenciales para la convivencia, para el entendimiento, para la discusión constructiva y la...

+

“Ciudades más habitables”. José Antonio Constenla

Ciudades más habitablesEn plena resaca de las elecciones europeas, tal vez viene bien paradesengrasar, hablar de cómo haremos que nuestras ciudades sean máshabitables, algo sobre lo que la Unión Europea va a tener mucho que decir,sobre todo en un momento de transición...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Para vivir ben, Galicia!”. Luís Celeiro

“Para vivir ben, Galicia!”. Luís Celeiro

A morte, se pensas nela, se recordas ao amigo no cadaleito camiño cara ao máis alá ou seves ao teu pai deitado caladamente nun féretro de madeira nobre, diante dunha multitudede xente chorando, a morte -dicimos- fai estremecer a alma dos vivos, fai que se apague aluz...