Quen non coñece a súa historia está condenado a repetila.
Pensamento do poeta, novelista e filósofo español Jorge Agustín Nicolás Ruiz de Santayana.
A Segunda Guerra Mundial empezou porque Hitler quixo recuperar unhas terras que perdera na I Guerra Mundial, comezou por Alsacia e Lorena, ninguén dixo nada, todos o permitiron, a fame de sede continuou e así invadiu toda Europa.
Hai dez anos Putin tomou Crimea, ninguén dixo nada se deixou facer e nese deixar facer por que non tomar Ucraína?, así que a por ela.
Agora na súa bondade franciscana di o tsar das rusias, o tsar que asasina aos seus opoñentes, asinemos a paz, permitindo que Ucraína ceda o terreo pedido nestas conquistas, e todo acontece ante a pasividade de Europa, a Europa feble e ante os USA, expertos en perder guerras.
Ante esta situación, as fértiles terras de Ucraína non son bastantes, Putin pode ter máis, ninguén se opón de forma tallante, así que.
Alarma nos países bálticos polo intento ruso de ampliar as súas fronteiras no Golfo de Finlandia.
O Ministerio de Defensa referíase especificamente a unha zona marítima ao sur das illas rusas no Golfo de Finlandia.
Os líderes de Estonia, Letonia e Lituania reaccionaron con cautela.
Dos 32 membros da Organización do Tratado do Atlántico Norte (OTAN), seis teñen fronteiras con Rusia: os tres Estados bálticos (Lituania, Letonia e Estonia), así como Finlandia, Noruega e Polonia.
O Goberno ruso amaga con ampliar a extensión das súas augas territoriais no mar Báltico, próximas a Finlandia e Lituania —dous aliados da OTAN—. A proposta do Ministerio de Defensa para redibuXar as coordenadas dos seus límites marítimos e declarar augas mariñas interiores —é dicir, territorio nacional—.
Se ata o de agora se lle permitiu, por que non continuar?, ao fin de contas nin USA nin a OTAN axudaron a Ucraína a atacar chan ruso, por esta razón Ucraína ten todas as de perder, ao non transportar a guerra a chan ruso.
A historia ensínanos.
A sede de sangue dos vampiros é insaciable.
O neno chora e concédeselle o que pida para que cale, o ano que vén a mesma historia e cando é adulto, xorde o problema sabendo que chorar non é a resposta.
Aí a traxedia.
Vale a pena poñerse vermello un día, que colorado todos os días.
Talvez, eu faríao, é regalar o libro “O gardián entre o centeo”. Na espera que un ruso continuase a historia.
