“O gran perdón, en Airapadrón”. Luís Celeiro

Foron dos primeiros da contorna en saber  que a formación e a aprendizaxe eran
convenientes para os homes e mulleres do mundo. Tamén para aqueles que naceran no
rural de Galicia, nas casas aldeás abundantes, ricas e pobres ao mesmo tempo. Algúns eran
fillos de mariñeiros e outros, os máis, fillos e fillas de labregos, que saíron da casa na
procura de coñecemento e do saber, tan necesarios, naqueles anos setenta como hoxe,
neste mesmo século XXI, caracterizado pola abundancia da tecnoloxía, da informática e da
telemática. Abundancia en todo e tamén en nada.
Foron dos primeiros, dicimos, en ver o Centro no que estudaban en Lugo, convertido en
Instituto Politécnico Nacional. Foi grazas ás súas instalacións e grazas á diversidade de
ramas e especialidades que se impartían e que proporcionaban vías de futuro para a
mocidade que tiña que andar, aprender, formarse e traballar para seguir aprendendo.
Un grupo daquela mocidade, da promoción de 1975, reúnese cada ano para festexar a
amizade, o compañeirismo e repasar o acontecer. Farano dende a altura, dende o Alto de
Airapadrón (Samos) e comerán viandas das nosas, naturalmente, saborosas.
Achegaranse dende onde están, por toda Galicia e fóra dela. Como viñeran de fóra, a
principios dos setenta do século pasado, a aquela Escola de Mestría Industrial, o Madriles,
Mouronte, o Aspirino e outros co seu nome e apelido. Todos estudantes e traballadores que
seguiron avanzando e construíndo un universo de amplas miras.
Dedicáronse á política e fixérono ben, traballaron todos eles co aprendido e tamén lles foi
ben. Moitos  compaxinaron (como se facía daquela) o traballo cos estudos universitarios e
tamén lles foi ben, incluso, moi ben. Agora andan nas lembranzas, gozando do que teñen,
das amizades que manteñen, da liberdade que posúen, da saúde que coidan e dos contos
que se contan.
Sementaron nos labradíos por onde andaron. Eran de falar galego (o que sabían) e seguen
na mesma, zumegando solidariedade, esixindo igualdade, reivindicando respecto aos
dereitos e reclamando xustiza social e mérito para os iguais. Como recorda a Tía Manuela,
“Deus críaos e eles xúntase”. Desta vez farano o sábado (6 de abril de 2024) e Moncho,
Fidalgo de Penaxubeira, estará alí coa batuta, en Airapadrón, onde se gaña o gran perdón.
Os veteranos saben que agora é outra cosa. A ensinanza vai por módulos que parcelan o
saber e fomentan o aprender por programas formativos básicos, por familia profesional e
ciclo formativo e faise oferta de programas por provincias e concellos. É difícil, moi difícil
entender a oferta, para comprender o o seu propósito e os resultados prácticos da mesma.
Os pais queren que os seus fillos aprendan e saiban, que traballen, que maduren e medren.
Se pode ser, que se acheguen e agarren coas mans o infinito.