“Enfermedades terminales”. José Manuel Pena

13 Abril 2024

Estos últimos días las visitas al hospital fueron frecuentes para acompañar
a un buen amigo que se encuentra viviendo unos difíciles momentos por su
delicado estado de salud. Esta circunstancia me abrió un poco más los ojos a
la realidad del sufrimiento, el dolor, el estrés, la ansiedad y la enfermedad de
demasiadas personas.
Vivir, en segunda persona, la evolución de enfermedades terminales,
provocadas por tumores convertidos en metástasis, me permitió filosofear y
pensar sobre la fragilidad y la limitación del ser humano. Hay que reconocer la
labor de esos facultativos, enfermeras, auxiliares de enfermería, celadores,
limpiadoras y todo el personal sanitario de cualquier centro hospitalario que se
implican en ayudar a las personas a las que ya no pueden curar pero sí aliviar,
no dejándoles nunca abandonados aunque parezca que no se puede hacer
nada por ellos. Recordar que nadie está libre de pasar por estas circunstancias.
Muchos de estos sanitarios saben que tienen la obligación de ofrecer una
salida al sufrimiento que rebaja la vida del paciente a niveles intolerables y que,
en algunos casos, les lleva a morir sin dignidad. Por otra parte hay algunos
casos contrarios y así recuerdo que, hace unos días, llamando a emergencias
sanitarias (061) para la atención de un enfermo terminal, me encuentro con una
doctora que me recomienda “mejor que se quede en casa para esperar la
muerte”. Ufff, por favor, una persona que no puede ingerir alimentos, ni sólidos
ni líquidos, que tiene fuertes dolores constantes…, por favor. Al final
requerimos la ambulancia para su traslado hospitalario y a que le paliasen el
dolor y le alimentasen de manera parenteral.
Seguro que a mi amigo le llegará la muerte, más temprano que tarde, pero
mientras tanto tiene el derecho a vivir con una mínima calidad de vida y no
seguir padeciendo tanto dolor porque, actualmente, hay terapias y medios
suficientes para paliarlo.
JOSÉ MANUEL PENA

Outros artigos

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

“Cuando el silencio se hace oración” – José Antonio Constenla

La primera visita del Papa a España, algo más que un viaje pastoral, ya forma parte de la historia. Nuestro país está viviendo unos días extraordinarios, cargados de emoción, simbolismo y esperanza, que permanecerán durante mucho tiempo en la memoria colectiva de...

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

“Nosotros no somos el Estado”. Manuel Dominguez III

"El estado soy yo" (L'État, c'est moi) es una célebre frase atribuida al rey Luis XIV de Francia (el "Rey Sol"). Él y otros como él si son estado, pero nosotros no somos estado. Nosotros somos los que alimentamos al estado, es decir el menú del estado Trabajamos seis...