O Dereito Internacional do mar incluíu, desde antigo, normas que impuxeron a todos os navegantes o deber de salvar a toda persoa que se atope en perigo no mar. Esta situación é importante tela en consideración unha vez que a migración a pesar de que non é un fenómeno novo, nos últimos anos, o número de migrantes creceu moito e prevese que siga facéndoo debido ao cambio climático, á fame negra e á miseria.
Esta realidade conseguiu que a ONU lograse un acordo global a través do Pacto Mundial para a Migración Segura, Ordenada e Regular, onde os estados membro comprométense a mellorar a súa cooperación á hora de salvar vidas de migrantes nas súas viaxes, con misións de procura e rescate, e garantindo que non se perseguirá legalmente a quen lles dea apoio de carácter exclusivamente humanitario.
Hai que apuntar que este pacto mundial non é xuridicamente vinculante, pero a ONU non ten ningunha dúbida de que todos os estados membro van sentir politicamente comprometidos. A triste realidade cotiá pon en evidencia o “pasotismo” de moitos países que obriga ás diferentes organizacións non gobernamentais a tomar cartas no asunto ao entender que por enriba dos intereses políticos particulares debe terse presente que a obrigación de salvar vidas no mar é un principio superior, recoñecido amplamente no Dereito Marítimo Internacional, e en Europa, por parte do Convenio Europeo de Dereitos Humanos e o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos, entre outros.
