Nunca tan escasos deputados no Congreso español tiveron tantísimo poder. Junts gaña onde nunca soñou e Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), que leva anos batendo o cobre no mesmo Congreso dos Deputados, recolle velas mesmo na presidencia da Generalitat obrigada esta a non presentar o seu proxecto de orzamentos para 2024 pola falta de apoio e, consecuentemente, á convocatoria de novas eleccións autonómicas anticipadas.
Nun horizonte máis ou menos visible, as forzas catalanistas -ao igual que aquelas que non son deste corte- estarán inmersas noutra convocatoria electoral se atendemos ao sinalado por Junts: a declaración de independencia de España da hoxe en día comunidade de Cataluña . Unha declaración baseada nun pacto co Goberno español para tal evento porque este precisa dos votos de Junts para “aguantar” a actual lexislatura (da que só levamos vividos uns meses) e no feito de que a Constitución española non prevé que o mapa xeográfico nacional se fracture ou modifique sen que a maioría dos españois con dereito a voto así o ratifiquen.
É máis: son os propios representantes de Junts (entre estes o ex presidente Puigdemont, actual eurodeputado deste partido) os que así o proclaman: “E agora, a independencia”.
Téñeno nidiamente claro: acadada a amnistía dos afectados xudicialmente pola última tentiva soberanista, con ou sen consulta previa (referendo) o obxectivo é, agora, acadar a “construción” do Estado catalán. Será así sen que nen sequera as campás que repican na Unión Europea avisando dos prexuízos que para a cidadanía catalana carrexaría o seu desmembramento do Estado español, signifiquen unha merma do seu sentimento independentista. Seguramente sen que se repitan as circunstancias de vai sete anos.
Só o voto maioritario en contra desta idea catalanista dos cidadáns podería deter o afán secesionista de Junts e ERC, entre outros. Para que fose así, a Generalitat tería que consultalo cos seus administrados, o que implica un pacto previo co Goberno español que, dou por feito, só o aceptaría de ter a seguridade dun voto negativo que ninguén pode, a día de hoxe, dar por certo.
Polas entremedias, unhas eleccións autonómicas en maio cargadas de incertezas e con, a priori, tres candidaturas con opcións de gañar (e gobernar en coalición): PSC, Junts e ERC.
