Non había ningún tipo de control horario; non se gratificaban as horas extraordinarias; negociábanse escasos convenios colectivos e os que había incumpríanse sistematicamente. A formalización dos contratos de traballo eran escasos; as altas á seguridade social cursábanse cando existía algún risco de accidente ou enfermidade, xa que había uns días de marxe para asegurar a calquera traballador, non era como actualmente en que calquera empregado xa ten que estar dado de alta o mesmo día en que inicia servizos profesionais, en calquera empresa. Sen dúbida eran outros tempos, nos que sobraba traballo pero este prestábase en situacións moi precarias, abusivas e inhumanas.
Neses tempos, non hai moitas décadas, os empresarios eran os “reis do mambo”, impoñían as súas normas con total arbitrariedade. A seguridade e a prevención no traballo era algo impensable e que as empresas non apostaban nin gastaban nin un duro. Percibían axudas públicas, subvencións e préstamos sen moito problema e con escasa xustificación documental. Eran unha especie de caste privilexiada, á que todos rendían pleitesía.
Pola súa banda, os traballadores non tiñan vida persoal, social nin familiar. Traballaban máis de catorce horas diarias, con apenas tempos de descanso, de luns a luns, os sábados e domingos eran días normais se a empresa necesitaba persoal para atender os pedidos ou aos clientes. Non había límite para o poder empresarial, o importante é que a xente traballase, a calquera prezo e de calquera xeito. Eran outros tempos.
