“Datos biométricos”. Luís Celeiro

Ninguén pon nin se puxo nunca en dúbida a importancia das matemáticas para coñecer o
que pasa en distintas ordes da vida, na casa e fóra dela, na saúde, na medicina, na música e
na literatura ou na economía das familias e dos estados. Son necesarias ou imprescindibles
para entender o que ocorre ao redor da xente e da vida. A súa aplicación, aínda sen sabelo,
é conveniente para a análise da contorna, para pescudar, estudar e coñecer fenómenos
biolóxicos, para facer previsións en distintos eidos, incluídos aqueles vencellados
directamente co andar e a identidade das persoas.
Nestes tempos das chaves informáticas e contrasinais para todo, a biometría, aplicación da
estatística á análise de datos e fenómenos biolóxicos, é un magnífico recurso para indicarlle
á máquina que es ti mesmo e non un falso ti. Da lectura e análise do iris, esa membrana
circular do ollo, situada entre a córnea e o cristalino, pódense obter datos que identifiquen
a unha persoa e que a diferencien de calquera outra.
Segundo os investigadores, o iris é, entre os diferentes datos biométricos, o que identifica
con maior precisión a unha persoa. David Arroyo, do grupo de Ciberseguridade e Protección
da Privacidade do CSIC, asevera que “se lle rouban o iris, ou mellor dito, o modelo
alfanumérico co que se almacena ese trazo biométrico, poden suplantar a súa identidade en
moitos lugares”.
Os sistemas biométricos e o tratamento dos datos persoais obtidos a partir dos mesmos
están evolucionando con enorme rapidez e obrigan a reforzar os mecanismos de protección.
Así, a Axencia Española de Protección de Datos (AEPD) elaborou e publicou, a finais de 2023,
unha “Guía de tratamento e control de presencia mediante sistemas biométricos”
observando a necesidade de xestionar correctamente os riscos para os dereitos e liberdades
dos interesados.
Cando a tecnoloxía é quen de escanear o pensamento das persoas, o falar da mirada de
cada unha delas, as profundas dores de cada peito e, mesmo, o palpitar dos corazóns que
van tirando ao ritmo do marcapasos, non se poden negar os seus avances e non se poden
poñer límites ao desenvolvemento, que probablemente sexa maior cada vez que se fixe a
mirada, aínda que sexa con pudor.
Diante destes modos de identificación, poñendo na pantalla do ordenar a mirada, o sentir
da alma e da perna mala, a identidade acreditada polo carné recentemente renovado ou
polo pasaporte plastificado ten un valor relativamente inferior. A estatística e a tecnoloxía
sábeno ben e os cidadáns normais, os de traballo e salario, como di a Tía Manuela, “levan
gravada no iris a cor dos ollos e a bonhomía da xente de ben”. É suficiente!