En moitas das nosas localidades é xa habitual atoparnos cun número importante de cidadáns norteafricanos que presentan servizos por conta allea en empresas locais. Tamén está a ser habitual que estes inmigrantes traten de solicitar a autorización de residencia, por reagrupamento familiar, para os outros membros da súa familia que aínda se atopan nos seus países de nacemento.
En relación a esta última circunstancia atopámonos cunha interesante sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia, de hai escasos días, no que falla contra a Subdelegación do Goberno da Coruña pola denegación inicial dunha autorización de residencia por reagrupamento familiar en favor dun fillo, por parte dun inmigrante africano que reside nunha localidade de Galicia.
O Tribunal Superior de Xustiza sinala, nesta sentenza, que “o feito da inmigración é unha realidade. Na maior parte das ocasións esta realidade ten a súa base na necesidade do estranxeiro de saír do seu país de orixe en procura de traballo e de novas oportunidades, co cal non aparece ningún dato que faga pensar que as condicións nas que vive no seu país de orixe, este menor, sexan máis favorables que as que poida ter en este”. Polo devandito motivo este menor poderá viaxar ao noso país e vivir onda o seu pai, ao descartarse que tal desprazamento puidese repercutir negativamente nos seus intereses, senón máis ben todo o contrario.
Esta sentenza deixa claro, entre outras cuestións, que cada vez certos tribunais de xustiza xa non se cuestionan tanto a suficiencia de medios económicos do reagrupante como a protección dos intereses do menor en relación aos medios afectivos, sociais, educativos e laborais do país de acollida.
