Remata este segundo domingo de decembro de 2023 e, por cousa do vento -fun polo aire, vin polo vento, dí a coñecida canción galega- veu a min a lembranza doutro domingo, este coido que de 1961, no que calquera mozo da época podía, con moi pouco diñeiro (comparado cos custes de hoxe en día) ver tres películas en tres cines e localidades distintas.
Nesa época, Ribeira dispuña de tres salas nas que, se repartías ben o tempo, podías desfrutar doutras tantas películas distintas: o cine Riveira, da familia Moraña; o cine do Filipino (nunca souben se tiña outro nome propio) e o Rosalía de Castro, tamén propiedade da familia Moraña. Os tres desapareceron, como desapareceu tamén a sala de festas Cambeiro -con salón para inverno e sala para o verán- e locais para a xuventude (masculina) como o Frente de Juventudes e o de Acción Católica aos que podías acceder sen problemas de admisión nen obriga de consumir “algo”, que era o que tiñas que facer de entrar nun bar ou cafetaría.
Outro plan era o que, nese xa citado domingo de 1961, levamos a cabo o meu inesquecible amigo José Lino Rivas Pena e máis eu. Consistía, e así o fixemos, en ver tres cintas “apetecibles” en tres localidades distintas; a primeira, nun dos dous cines cos que contaba A Pobra, ás cinco da tarde; a segunda, no cine de Palmeira, ás sete; e a terceira, ás nove da noite, no cine Rosalía, de Ribeira. Curiosamente, só lembro unha das tres películas -a do cine da Pobra- que sei xiraba sobre a vida dun indivíduo que tiña medo a morrer e ser soterrado en vida nun cimeterio, motivo polo que argallou todo o necesario para que se preparara un cuarto no que, á súa morte, fora levado nun cadaleito previamente preparado para ser aberto desde o seu interior.
Após xantar, modificamos o plan; Lino e máis eu, desprazámonos a Palmeira, nun dos autobuses da empresa Celta. Chegamos con tempo de sobra para a sesión das cinco, que rematou arredor das seis e media. Perto do cine, estaba a parada do autobús de Sarasquete no que nos desprazamos a A Pobra. Chegamos xustiño ao comezo do NO-DO. E ás sete e media estabamos na parada do autobús do Celta para sair cara a Ribeira onde, no cine Rosalía, chegamos ver unha película filmada en branco e negro que comezaba xusto cando entramos, minutos despois das nove.
Tres cines, tres películas, tres localidades distintas e dous bos amigos que, un pouco máis tarde das dez da noite, nos despediamos diante do garaxe do Celta: el, Lino, con rumbo á súa casa familiar de Fafián, eu proa a de meus pais, nas Casas Baratas.
Hoxe en día, A Pobra, Palmeira e Ribeira velaí están. Seica os que non están son os cines (pero non estou seguro). Foi aquela unha tarde-noite de desafío e, por parte de Lino, de moito mover a muleta e o bastón que empregaba con mestría para se desprazar dun a outro lugar. Eramos novos: 18 anos. Hoxe non o faceríamos nen usando os nosos automóbiles. Seguramente estariamos -se Lino vivira- escoitando a música que a ambos os dous gustaba ou vendo na televisión tal ou cal serie. Na casa dos seus pais ou na dos meus. Eran outros tempos nos que nen sequera pensabamos que poderían existir teléfonos nos que ver películas á carta sen necesidade de irmos ás alancadas para “coller” o autobús e chegar a tempo aos cines elexidos.
Agora queda a lembranza.
