É evidente que o petróleo é un combustible fósil. Como o son os gas ou o carbón entre outros aos que a sociedade mundial non pode renunciar sen máis, agora mesmo. Pero é necesaria a renuncia a eles porque neles están as orixes do quecemento global. E ata o de agora as conferencias a respecto do clima non falaron nada de pór remate á subministración deses combustibles, senon de reducir as emisións de gases de efecto invernadoiro (sen nomear a fonte desta).
O anunciado consenso dos Emiratos Árabes Unidos abriu finalmente esta cuestión implementando -como dixo Sultan al-Jaber- “un sólido plan de acción para manter o quecemento global en 1,5 graos centígrados por riba dos niveis pre industriais. É un plan equilibrado que aborda as emisións de gases de efecto invernadoiro”. Un plan que, ao parecer, ten o mérito de retomar os compromisos do Acordo de París e seguir apostando á neutralidade do carbono en 2050 (Váiche boa).
Varios países defenderon ao comezo da COP 28 unha saída dos combustibles fósiles; pero os países exportadores de petróleo inclináronse por falaren dunha diminución. E finalmente, o mércores pola noite , os coñecidos como “diplomáticos climáticos” sacaron da chisteira o termo “transición”, que satisfaciu a todos e que se pode traducir como saída gradual para acadar a neutralidade de carbono para 2050, algo que nunca veremos moitos dos que esto escribimos ou lemos.
O acordo, sí, marca o principio da fin do petróleo; máis non respalda a esperada saída dos combustibles fósiles. Nomeadamente, non estabelece obxectivos comúns: cada país é libre de contribuir á súa maneira de acordo cos esforzos que estea disposto a realizar.
Esta falta de decisións preocupa aos defensores do medio ambiente. Tamén á alianza de pequenos estados insulares que, como dixo un dos seus representantes, “demos un paso adiante desde a statu quo, pero é un cambio exponencial o que realmente necesitabamos”.
Entre os éxitos desta Cop 28 debe mencionarse o fondo de perdas e danos, sentado desde un principio. Debería permitir compensar aos países en desenrolo que xa están a padecer os danos do cambio climático.
As primeiras contribucións financeiras seguen a ser irrisorias: 655 millóns de dólares, cando se necesita mil veces máis esta cantidade. Pero Fanny Petitbon, xerente de incidencias e experta en clima de CARE France afirmou que “esta é una verdadeira victoria após 30 anos de bloqueo por parte dos países ricos”.
O acordo tamén fixa o obxectivo de triplicar as enerxías renovables e duplicar o ritmo das melloras de eficiencia enerxética para 2030. Non se dixo nada dos fondos para financialo. Queda para a próxima Cob (a celebrar en Rakú, Azerbaiyán). Será onde saian os medios que garantan esta transición enerxética.
É de esperar.
