Son pai e avó. Forméi parte dunha familia integrada polos pais (xa finados) e catro irmáns (dous tamén mortos) e, á miña vez, teño catro fillos e catro netos (após o pasamento dun deles aos 9 aniños). Non son xudeo e tampouco palestino, pero teño amigos e coñecidos en ambos os bandos. Dende vai anos sigo con interese esa guerra que non remata na que o mundo occidental nos meteu cando, en 1947, o Reino Unido acudiu a Nacións Unidas na percura dunha resolución ao xa daquela conflito de Palestina. Tal resolución (a 181) dividiu a rexión en dous Estados: un árabe e outro xudeo.
Pero antes de 1947, ningún destes dous Estados existía oficialmente, malia o feito de que os xudeos acadaran a independencia do Reino Unido e formaran Israel. Palestina, como nación, foi consecuencia da OLP (PLO) en 1964.
A terra que actualmente se desputan Israel e Palestina ten, sen embargo, milleiros de anos de historia: ao longo desta ambas as rexións foron habitadas por diferentes grupos. Era a terra de Canaán onde, xunto cos cananeos estaban, entroutros, os israelitas (grupo étnico semita que, históricamente, radicaban estabelecidos na terra arredor do 1200 antes de Cristo).
Os gregos antigos denominaron Palestina á mesma rexión, se ben o concepto do moderno estado palestino distinto a Israel é moito máis recén. Ese territorio de Palestina foi asignado,, após a I Guerra Mundial, ao Reino Unido para a súa administración. Esta ocasión foi aproveitada polo movemento sionista para asentar ao pobo xudeo en Palestina. E finalmente, en 1948, coa proclamación da independencia do Estado de Israel no territorio, todo mudou. A vida para uns e outros convertiuse nunha loita permanente á que nunca foron alleos os intereses de países terceiros.
Actualmente, e por enésima vez, xudeos e palestinos -oficialmente habitantes de territorios de seu- volven estar en guerra, con xa 20.000 vítimas -a maioría civís- e destas arredor de 5.000 nenos polos que, obviamente, tamén choran as súas nais e pais. Porque, aínda que se pretenda esquecer, cada neno, cada vítima desta guerra salvaxe e sen sentido, deixa unha familia desfeita, un corazón destrozado, porque son cativiños que necesitaban seren anainados. Tanto como os nenos xudeos, cando menos.
O presidente do Goberno español, Pedro Sánchez, tenta facer valer o único que, neste momento, debera facerse: dar cumprimento ao que no seu día ditara Nacións Unidas: dous territorios, dous Estados.
Por que a ONU non actúa con firmeza dunha vez por todas neste asunto?. É que non lles doen as vítimas?. Non son eles pais e nais, avós, capaces de sentir algo polos mortos?.
Israelitas ou palestinos, a terra é de todos eles á vez. A quen interesan os mortos cando non dan feito un acordo polos vivos?.
Fágano polas nais. Polos avós . E non polas armas.
