“Villa de Pitanxo: quen minte aquí, señoría?”. Antón Luaces

Case que dous anos despois do naufraxio en Terranova do arrastreiro de Marín “Villa de Pitanxo”, seguen as contradicións nas declaracións do patrón e un sobriño deste, as da casa armadora Nores, e un mariñeiro ghanés, tripulante do buque afundido a cuxas teses se sumou esta semana outro extripulante do mesmo buque nas declaracións realizadas o luns na Audiencia Nacional que responsabilizan en gran medida a Juan Enrique Padín, patrón do arrastreiro, no naufraxio deste en augas de Terranova o 15 de febreiro de 2022.
Na sala sobrevoou un argumento utilizado por Samuel Koufie, mariñeiro ghanés e sobrevivente do naufraxio, que mantén desde o principio que o afundimento do arrastreiro foi debido a un sobreesforzo realizado cos sistemas de tracción do Villa de Pitanxo para “meter” a bordo unha gran copada de peixe cando as condicións de mar e vento reinantes recomendaban arriar os aparellos e poñerse á capa.
Quedou tamén no aire a contradición entre as partes declarantes no que atinxe ás condicións de seguridade a bordo: mentres que o patrón fai firme que no Villa de Pitanxo se facían simulacros de sobrevivencia e contraincendios (tal e como estabelecen as normas) Samuel Koufie alegou que nunca nas dúas mareas que botou a bordo do Villa de Pitanxo se realizaran eses simulacros de sobrevivencia, abandono de buque ou por causa de incendio a bordo, malia saberen todos que era norma de obrigado cumprimento.
A escaleira exterior da cuberta superior non existía, motivo polo que non se podía acceder a onde estaban as balsas salvavidas. Este feito obrigou aos mariñeiros a cruzar a ponte do barco para poderen chegar ás balsas. O arrastreiro escorou de babor, o que impedía o desprazamento dos mariñeiros por esta banda.
A todo isto suman os extensos horarios de traballo: ata 24 horas seguidas.
No naufraxio faleceron 21 tripulantes.