Da España confederal (nación de nacións) á República Española só hai un paso: abandonar a monarquía parlamentaria e constituir esa España plurinacional en base a unha República confederal, prólogo para, probablemente, a maioría de españois do que será o principio do fin do Estado español.
Porque é posible “casar” os intereses dunha España federal ou confederal cos dunha España na que a estabilidade dun Goberno depende de aqueles que, en grande medida, propugnan cando menos a ruptura conceptual do Estado español?.
Canto de lonxe pode estar a idea do independentismo dun Goberno que admita a negociación da amnistía e a celebración dun referendo de autodeterminación areladas por boa parte da cidadania catalana e basca e, en moita menor medida, galega, valenciana e balear?.
Van xa sete anos desque se lle preguntara ao socialista Alfredo Pérez Rubalcaba -finado en 2019- se verdadeiramente se pode gobernar España con alguén que quere rómpela?. E a resposta hoxendía só semella estar clara para aqueles que non admiten unha negociación destas características no caso de que non conclúa outorgándolle a este partido (o PP) a presidencia dun Goberno que arela nestes momentos poñelo nas mans de Alberto Núñez Feijoo.
Agora mesmo son moitos os cidadáns que contemplan con inquedanza o resultado dunha suposta negociación que realice un Goberno presidido por Pedro Sánchez, aínda estando convencidos de que é a verdadeira saída da actual lea -pragada como está de liñas vermellas que xa se marcaron no seu día con Podemos, ERC e EH Bildu, agora incrementadas con Junts- que rexeitaría, ben seguro, o citado Rubalcaba pouco ou nada dado a aceptar propostas deste tipo máximo cando non admitiu a dependencia do Goberno de España dos nacionalismos, foran estes os que foran.
E malia todo o PSOE mantén en alto a bandeira da investidura. No canto de proceder á repetición das eleccións xerais, por máis que se recoñeza o dereito a gobernar co apoio da maioría representada polos deputados do PSOE, SUMAR. PODEMOS, PNV, JUNTS , ERC, EH BILDU, ou BNG se, como se pensa, fracasa a investidura de Núñez Feijoo o vindeiro 27 de setembro.
Para que esta investidura pase a mans de Pedro Sánchez, o pacto de Goberno debe contar, a día de hoxe, polo referéndum e a amnistía, e da a impresión de que, malia todo, a formulación non bota para atrás a Pedro Sánchez, convencido -como aparenta estar- de que é posible un Goberno a tantas bandas e con fotografía no pano de fondo do escenario de todo un Carles Puigdemont ao que agora tampouco fan ascos os “populares”.
