E será o seu destino?. O futuro político de España é bipartito?
Cando naceu “Ciudadanos” (o partido cuxo berce foi Cataluña) pensei (e escribín) que o seu futuro estaba perfectamente destinado á maraña liberal e a disposición nun futuro a admitir pertenzas colaboracionistas con partidos da súa dereita e da súa esquerda. Quixo seguir o vieiro marcado por UCD e, posteriormente o CDS, e quedou no derradeiro adeus de quen foi Inés Arrimadas, en realidade o santo e sinal da estrutura “cidadá”. As masas que o acompañaron deixaron no camiño aos fundadores. Por culpa de Rivera).
“Ciudadanos” foi o prototipo do suflé lixeiro e etéreo e, como o suflé, con trazas de medrar cando, na realidade, comezaba a morrer. E morreu cheo de soños.
En boa medida, un segundo partido de aluvión -se ben de moi distintos obxectivos- foi “Podemos”, que quixo e non poido. Fóise polo mar abaixo unha vez que Pablo Iglesias -como antes acontecera con Albert Rivera, de “Ciudadanos”- deixou o temón nunhas mans que non eran as que conduciran ao movemento cidadán nado nas rúas e prazas de Madrid ao aveiro das universidades e a esixencia de cambios. España modulou a REALIDADE que tentaban deseñar cando ecoaba no Estado español un aire novo que pretendía rachar cun pasado franquista que latexaba en cenáculos pouco ou nada dados a ceder o poder dos seus votos a unha estrutura allea ao “Arriba España” do xeneral ferrolano.
“Podemos” non puido e os seus restos, xunto cos do PCE, arrouparon o proxecto SUMAR da fenense Yolanda Díaz, que agromaron nas eleccións xerais do 23 de xullo pasado e cuxo destino está aínda por ver. Como por ver está tamén o futuro de Vox, máxime após a perda de dous dos seus máis significados valores: Macarena Olona e Iván Espinosa de los Monteros, integrantes dun que se dicía era “o partido do sentido común, o que pon voz ao que pensan millóns de españois nas súas casas” e que, o 23 de xullo de 2023 non quixeron seguir as consignas dun franquismo trasnoitado ao que, teóricamente, renunciou esta semana Espinosa de los Monteros facendo bo o concepto de suflé antes citado.
Non puido Adolfo Suárez, tampouco Albert Rivera. E Pablo Iglesias non atopou o seu Galapagar político na cociña da verdade, que é a que manexan os cidadáns e non o CIS de Tezanos. E tampouco teño a seguridade de que poida Santiago Abascal con VOX e Yolanda Díaz, con SUMAR encher o valeiro que queda á unha e outra banda dos partidos maioritarios de ámbito nacional.
O futuro inmediato é, polo tanto, o bipartidismo PSOE-PP?. Vai dicilo o tempo e o que SUMAR acade nos vindeiros catro anos de lexislatura (se son quen uns e outros de completar tal periodo. O suflé está a se cociñar.
