““Sospechoso Habitual: Fantasmas”. Estevo Silva

05 Xullo 2023

Fantasmas

Hace unos días mi cerebro me jugó una mala pasada; una de esas que te dejan con el cuerpo medio torcido y reflexionando un rato. Estaba preparándome para bajar a pasear con el perro por la tarde mientras escuchaba con claridad a mi pequeño vecino Rodri, un diablillo tierno y encantador, jugando por el rellano. Apenas un par de minutos después, abrí la puerta para salir y vi por el rabillo del ojo como el pequeño se metía corriendo en su casa, a cinco o seis metros de la nuestra. Entonces animé a mi perro: “corre Bilbo, ¡cómete a Rodri!”, mientras preparaba el chascarrillo de costumbre para tomarle el pelo cuando viese su sonrisa traviesa aguardando para vernos. Me apresuré a dar los pocos pasos que me separan de su vivienda, pero me encontré la puerta cerrada. “Que raro”, pensé, pues no había sentido el ruido del cierre. Les diría que no le dí mayor importancia, pero la verdad es que una breve pero extraña sensación recorrió mi espina dorsal. Cuando llegamos abajo y se abrieron las puertas del ascensor me encontré de frente con Rodri y su padre. Ahí ya aluciné un poco más. Entonces, le pregunté a mi vecino si por casualidad había algún niño más en casa, quizá un primo o un amiguito, obteniendo una negativa por respuesta. Le conté lo sucedido, convencido ya de que mi cerebro había tenido una ilusión.
Efectivamente, ellos acababan de bajar hacía pocos minutos y Rodri había hecho ruido, (al menos mi alucinación no era auditiva, me dije) supongo entonces que mi mente dio por sentado que Rodri iba a estar jugando en el rellano, como tantas otras veces cuando salgo de casa, y ahí fue donde me lo puso. Fin del enigma.
Ahora exploremos otro escenario. Nuestro edificio es relativamente nuevo; somos los primeros residentes que moran aquí, por lo tanto no está sujeto a misterios insondables conocidos, pero pongamos por caso que no hubiera sido así. Es más, pongamos también por caso que en nuestro edificio hubiera sucedido un hecho luctuoso con un niño pequeño hace años. La paranoia estaría servida. Por muy racionalista que uno sea se me antoja casi imposible que no se asome un atisbo de duda en algún lugar del interior del cráneo.
Estoy convencido de que así (es decir, con un ardid del cerebro) es como nació hace milenios el mito de los fantasmas; probablemente muy de la mano del nacimiento de las religiones mas primigenias. Pero no hay que retroceder tanto en el tiempo. Cien o incluso cincuenta años atrás, esto que me ha ocurrido habría sido considerado por un montón de gente como una “señal” de cualquier cosa acontecida o por acontecer o incluso una aparición del más allá. En un abrir y cerrar de ojos, basta un momentáneo cruce de cables neuronal unido a cualquier azar del destino y ya tienes a una aparición mariana, al padre de Hamlet o al monstruo del lago Ness.
A veces puede ser desalentador pensar que no somos dueños ni de nuestro propio cerebro; podemos creer estar totalmente seguros de una cosa y es posible que incluso entonces estemos equivocados. Tener esto presente no sé si nos acerca más a la plena consciencia o a la demencia de vivir en una duda constante.
Una vez más, lo único seguro en esta vida es la muerte y ya no tanto que después exista algo tras ese velo oscuro, por eso tal vez lo mejor sea que vivamos lo más felices que podamos e ignoremos a nuestros fantasmas en la medida de lo posible.

Outros artigos

“El verdadero líder”. Alberto Barciela

​El viaje a España de Robert Prevost, convertido en el Papa León XIV por decisión de un concilio, ha trascendido la mera visita institucional para transformarse en un acontecimiento del espíritu. En Madrid, como lo hará en Barcelona y Canarias, ha emergido con nitidez...

+

“Prioiridade nacional, onde e con quen?-“. Antón Luaces

Dicir "os españois primeiro" é o equivalente a poñer en determinadas bocas citas indebidas e nas mans desas persoas a chave que só abre portas a moi concretos españois que, dende as opcións de VOX e outros partidos das súas  características, constatan que se...

+

“Leire”. Xulio Xiz

Hai tempo que quería escribirlle a Leire, e funo deixando pero de hoxe non pasa. Pode parecer que lle escribo á Leire Díez que anda na boca de todos, pero prefiro outra ben mais inocente.Certo que hai tempo busquei no organigrama de Correos quen tiña autoridade no...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

«Eu non quería morrer alá». Xosé Antonio López Silva

Bastou a aparición dunha palabra —hantavirus— para que regresasen de súpeto ao eido público os medos da COVID: os rumores, a procura de culpables, o instinto de autopreservación, a tendencia inquietante a deshumanizar. Ás veces semella esquecerse que todos os enfermos...