“Sardiñas terciadas, luras cheas e alalás que baixan do souto na noite de San Xoan”. Antón Luaces

24 Xuño 2023

O estraloque presidía novamente a festa das meigas que enchían a noite con recendos e estalos de follas verdes de loureiro.

É a noite de San Xoan, cando a lúa preñada de luz reficte a súa faciana no manancial do Ameneiro. No mar da Arousa ecoan as ondas mainas e os chíos das carrulas amosan a inquedanza dos fillos das gaivotas. O avó trasega licor café para que “baixe” o pan de ovos do obradoiro de Sinda. É a noite de San Xoan, cando as lumaradas certifican o bico consentido, desexado, necesario da parella que fía nas meigas e nas herbas de namorar.

As luras, na percura da lúa, morren na beiramar enganadas polas luces do malecón. Unha gaita esperta nas rochas de Pedra Pateira os soños de Merlín encastelado nos petoutos de Fontán, por onde a proa das dornas escriben poemas que cantan as historias de mariñeiros de bakas e racús, de homes que “van” á mercante mentres outros simplemete van ao mar.

Na lonxa, o movemento normal, con Juan “O Vendedor” cantando as excelencias de peixe que subhasta rodeado de curiosos e interesados por se facer con mellores lotes e gabarse posteriormente do ben que compraron (Juan, do ben que vendeu).  Patiño, desde a atalaia do seu zapato ortopédico tomaba nota e recalcaba que “ ollo do zapateiro é o compás do carpinteiro” cunha gargallada final que poñía remate á quenda.

Noitiña de San Xoan, que serpentea polos camiños de Fafián polos que Lino andou a soñar futuros de radio e contabilidade, nos que Ventura “O Enterrador” xogaba mentalmente a dirixir o tráfico no “cruce” e o can de Pozas quería ser lobo ouveando á lúa. Esta xogaba a ser prata arredor do faro da Ínsua.

Noite máxica, sí, aa que se cantaba “Alma, corazón e vida”, de Los Panchos e ”E15 anos ten o meu amor” porfque daquela non había tablets nen computadoras que impediran a palabra.

O estraloque presidía no manancial a saída da auga en fíos de prata, fresca, e a parella da garda civil puña sombras de orde e concordia? porque o licor café non Sempere é bo conselleiro.

Evangelina quedaba, coma sempre, no patio da lonxa axuntando caixas de madeira do peixe comprado.

Outros artigos

“A vivenda” – José Manuel Pena

É un ben de mercado para o negocio particular ou un dereito básico, fundamental e humano, como pode ser a educación, a sanidade, a prestación por desemprego ou a xubilación? A vivenda, en Galicia e no resto de España, continúa sendo un negocio e un ben de...

+

“A forza da gratitude”. Luís Celeiro

Daquela, hai algo máis de cincuenta anos, algúns dos aldeáns e aldeás das aldeas de Lugochegaban ao Instituto para abrir as portas do futuro, pechadas a cal e canto para os fillos daMariña, para os das montañas da Fonsagrada, dos Ancares, do Courel e da Lóuzara...

+

“Pedir perdón, el valor de la palabra” – Manuel Domínguez

Se les pide que pidan perdón, (no se para que), que manifiesten un acto de fe, que se arrepientan, se le pide lo que ya se sabe que no se obtendrá. Yo personalmente en el juego del circo político, pediría mil perdones , si ello le satisface, al fin de cuentas, nada va...

+

“Alonso Montero”. Xulio Xiz

Desde o cumio dos 95 anos, as letras e a fala contémplannos, testemuñan coñecemento e ansia de espallalo, conciencia e vitalidade intelixente. Moitos pensabamos que era lucense de raiz, e resulta selo sen esquecer a orixe rural ourensá, porque en Lugo...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión