Tiña 83 anos. E desde 1970 marcou o devir da “nova” música brasileira xunto con Joao Gilberto (que fora o seu esposo durante varios anos), Vinicius de Moraes e Antonio Carlos Jobim. Este cuarteto elevou a “bossa nova” -mestura de samba, jazz e pop- a estadios impensables desde que, en 1963, Astrud Gilberto gravara o LP Getz/Gilberto en USA, a onde se trasladara a vivir tres anos antes (1960).
A morte da nomeada “garota de Ipanema” producíuse un ano despois de que Astrud Gilberto (sempre conservou o apelido do que fora o seu home) se retirara dos escenarios.
Certamente chegou a morte física de Astrud, mais esta deixa sen embargo unha pegada imborrable na música internacional, nomeadamente a brasileira. Neste país naceu, concretamente en San Salvador de Bahía, o 29 de marzo de 1940. Casada xa con Joao Gilberto -quen segue a ser considerado o pai da bossa nova- foi cando entrou en contacto co mundo da música e a discografía, por canto Gilberto e Jobim lle pediran que puxera a súa voz nunha das gravacións por eles realizadas.
Foi tal o éxito acadado, que Astrud nunca máis abandonou os estudos discográficos. E ahí quedan dúas decenas de álbumes e milleiros de versións da popular “Garota” tantas veces interpretada nas festas galegas polas orquestras que as amenizaban -e aínda amenizan- nas noites de xoldra e que, nos anos 60, Radio Riveira emitía constantemente polas intervencións de Fernando Cores e Manuel Millán, absolutamente namorados da voz da brasileira e que agora poderán, no paraíso dos máis grandes, cantar con Astrud: “olha que coisa mais linda/mais cheia de graça/ é ela, menina, que vem e que passa/ num doce balanço a caminho do mar”… considerada ata o de agora como a segunda bossa nova máis interpretada no mundo.
A carreira musical de Astrud Gilberto comezou, como xa queda dito, no 1960, carreira que reafirmou nos Estados Unidos de América sen nunca deixar a bossa nova e con especial relevancia grazas ao saxofonista Stan Getz, o pianista Carlos Jobim e, obviamente, Joao Gilberto. Colaborou estreitamente con Ennio Morricone, Chet Baker e George Michael, entre outros grandes da música internacional, e no decenio dos 70, Astrud comezou a escribir as súas propias composicións.
Recibiu o premio Latin Jazz USA Award en recoñecemento a toda a súa carreira e, no ano 2002, ingresou na International Latin Music Hall of Fame, distincións que ben poucos latinoamericanos teñen no seu poder.
Astrud Gilberto foi a vloz do Brasil musical dos últimos 60 anos, Descanse en paz.-
