“Crédito ou débito”. Luís Celeiro

25 Maio 2023

Foi ao banco dos cartos, entra e cando rematou as xestións (a xestión), ao cabo de dúashoras, saíu mirando ao reloxo, buscando as chaves do coche, gardando os papeis e falando só. Ía sacar cartos para pagar unha compra e atopouse cun muro dialéctico, irracional e duro como se fose de cemento armado. Cada unha das súas interrogacións era contestada pola máquina auxiliar ou, máis ben, era rexeitada. Moitos dos mostradores estaban baleiros e as operarias bancarias (eran tres ou catro mulleres) estaban apuradas, seguindo o ritmo do negocio a duras penas, a salto de mata. Estaban agardando o necesario reforzo, que non hegaba.
Os clientes da oficina mirábanse entre si e falaban, criticaban o sistema, revisaban o seu número, enfadábanse e algúns deles marchaban. Uns marchaban e outros entraban, situábanse prudentemente no final da ringleira e alí estarán, aínda hoxe, agardando. “Se queren sacar diñeiro, dicía unha das operarias, pasen polo caixeiro, coa tarxeta ou coa libreta”. Polo caixeiro, respectando a súa quenda, tamén debían pasar os que querían coñecer o saldo da conta e aqueles que pretendía pagar os recibos, debería marchar tranquilamente para a súa casa e facer as xestións por internet.
Os que non teñan conexión ou non saiban manexarse, “que aprendan ou que lle pidan axuda aos fillos ou a algún veciño”. Que fagan o que queiran, pero que se vaian. Isto é un negocio, un negocio que se mide unicamente polos dividendos. Precisamente por iso, para obter suculentos rendementos, o banco ten que cobrar pola xestión, por tódalas xestións e operacións que se realicen, fágaas quen as faga.
Para retirar calquera cantidade de diñeiro do subsidio, señor cliente, ten que pedir cita e vir aquí cando lle manden, sacar número nesa máquina e esperar que o seu número saía naquela pantalla. -Señorita! Se veño polos meus cartos, debo seguir igualmente eses pasos?
-Naturalmente, cabaleiro! Son as normas establecidas pola entidade e aprobadas por instancias superiores. Vostede, que quere?
-Eu, eu, eu … quero respecto e quero sacar uns cartos dos meus para facer a compra da semana e para pagar o aluguer da vivenda. -Señor!, non se atrapalle, para pagar o aluguer, domicilie os recibos e para pagar a compra, facémoslle unha tarxeta, que pode ser de crédito ou de débito. Entendeume?

Outros artigos

“Oporto”. Alberto Barciela

Oporto puede seguirse en el sentido serpenteante de un río, o en la vertical de un océano, ascenderse o descenderse por meandros encajados en calles que a veces semejan acantilados, que siempre se precipitan hacia agua, una urbe universal cerca del tiempo que le tocó...

+

“Hacia la España federal”. Xosé Perozo

Si se cumplen las predicciones demoscópicas, el próximo domingo EH Bildu ganará las elecciones en el País Vasco, superando por primera vez al PNV en escaños y en votos. El fenómeno de crecimiento abertzale está rasgando las vestiduras de muchos politólogos y...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“A vivenda” – José Manuel Pena

“A vivenda” – José Manuel Pena

É un ben de mercado para o negocio particular ou un dereito básico, fundamental e humano, como pode ser a educación, a sanidade, a prestación por desemprego ou a xubilación? A vivenda, en Galicia e no resto de España, continúa sendo un negocio e un ben de...

“A forza da gratitude”. Luís Celeiro

“A forza da gratitude”. Luís Celeiro

Daquela, hai algo máis de cincuenta anos, algúns dos aldeáns e aldeás das aldeas de Lugochegaban ao Instituto para abrir as portas do futuro, pechadas a cal e canto para os fillos daMariña, para os das montañas da Fonsagrada, dos Ancares, do Courel e da Lóuzara...