Con salarios que son tan mínimos que sobra o peto no que, no pantalón de cada quen, os rapaces da miña quinta gardabamos as motas que nos sobraban das cinco pesetas (un peso) que nos daban os pais para irmos ao cine e comprar na de Juanita unhas castañas asadas para comer no “descanso” da película de turno no cine de Moraña, en Ribeira. Con eses salarios, digo, non hai mozo que abandone a casa paterna antes dos corenta anos.
Obviamente, con tal panorama, a única saída que as novas xeracións teñen en España non é outra que compartir vivenda con unha ou máis persoas, feito que nos leva á tan criticada imaxe dos “pisos patera” nos que cidadáns doutros países terceiros -nomeadamente chineses, latinoamericanos, marroquís e subsaharianos, entre outros- vivían e viven nunhas condicións lamentables cando non infrahumanas. Pero é que aos nosos fillos non lles queda outra: con salarios que, en moitos casos, só chegan aos 1.000 euros mensuais grazas a que lles prorratean as dúas pagas extraordinarias, e o aluguer de vivendas que só con moita imaxinación podes cualificar de tales e sen se parar en detalles concretos, a renda mensual a pagar por este aluguer non baixa, decote, dos 400-450 euros. A estes deben sumarse non menos de 150 euros (auga, luz, gas) e xa estamos nuns gastos fixos mensuais de máis ou menos- 600 euros. Con que comen. como se visten?.
Tres cuartos do mesmo pasa cos pensionistas e xubilados (que en bo número de casos non chegan aos 800 euros cada mes, máis as pagas “extra” de xuño e decembro).
Todos estes casos obrigan a cavilar en como poden vivir os citados colectivos de cidadáns españois?.
E volta o carro na eira: compartir vivenda, algo que a non todo o mundo satisfai. Pero é que tampouco resulta de gusto ter 30 ou máis anos e depender de que teus pais te acollan na súa vivenda. E onde van vivir os pensionistas e xubilados que tampouco dispoñen de vivenda de seu ou en aluguer que poder pagar?.
Esta semana disque vai ser decisiva para o plan de vivenda que o Goberno aprobou e tenta pór en marcha canto antes.
É un compromiso gobernativo.
O presidente do Executivo español, Pedro Sánchez, dixo que este era o seu obxectivo: elevar o parque público de vivendas en España desde o 3% ata o 20% do total. E engadiu que o que quere é “que España sexa un país que teña o 20% de vivenda pública”.
Este incremento, segundo o líder do PSOE, garantiría unha maior accesibilidade sobre todo dos xoves á vivenda e polo tanto baixaría a súa idade media de emancipación. Amais, incrementaría a oferta de vivenda pública, co que servirá para “amortiguar e controlar” mellor a evolución do prezo total da vivenda en España.
Oxalá non sexa un soño. Porque a onde van ir parar os xubilados e pensionistas, os asalariados con 50 ou máis anos que non se poden acoller á prexubilación de ningún tipo e nin sequera teñen dereito a unha pensión non contributiva? .
Difícil -por non dicir imposible- solución a estes problemas da vivenda que, curiosamente, a Obra Sindical da Vivenda e Franco -líbreme Deus de defendelo- foron amañando. E déixoo claro: meu pai foi adxudicatario dunha desas vivendas que aínda hoxe se coñecen como “casas baratas”. Eramos catro fillos (familia numerosa) e meu pai, funcionario non franquista senón todo o contrario.
