“O valor da memoria”. Luís Celeiro

31 Marzo 2023


A memoria. Quen o diría? É tan importante como comer, beber ou falar. Os recordos e acordos, as lembranzas e as vivencias son piares que sustentan o porvir, que axudan a pasar con éxito a travesía. Son os cimentos do futuro que se vai construíndo paso a paso, pouco a
pouco, nun tempo ou noutro calquera. Son vida pasada e alicerce para seguir na ruta, para entender o que veña, para analizar, estudar, pescudar e relacionar o que foi co que será, se é posible, orientándoo cara o que cada quen quere que sexa.
Vostede, amiga lectora (ou lector) que espera do futuro? -Espero e quero liberdade, dicía Alda, aquela amiga que foi de ama de cría a unha casa de ricos situada moi lonxe do que ela quería. Eran ricos pobres e folgazáns, tiñan diñeiro e pouco máis. Ela non, Alda tiña leite e bonhomía a cachóns. A súa bondade e sinxeleza, no falar e nas formas, uníanse ao seu querer e á súa mirada con ledicia, como experta traballadora na crianza daquela xente que precisaba leite para mamar.
Quen se acorda dela? O seu fillo era un dos que a lembraba, que a apreciaba e que lle quería, pero el tamén morreu, igual que, antes ou despois, morre a xente toda. Morreron as amas de cría e os que criaron, queda a memoria, se é o caso. Os que criaron e aqueles aos que lles deron leite cando eran vellos e non podían alimentarse doutra maneira, todos forman parte dos relatos históricos, dos que dan conta do pasado.
As nosas galegas e, máis aínda, as pasiegas (de Cantabria) eran valoradas, distinguidas e queridas para aleitar aos meniños dos ricos e da nobreza. Contan as crónicas que as de Cantabria ían á praza para ofertar os seus servizos e todas elas eran contratadas pola calidade insuperable do seu leite, con enorme contido de ferro e co nivel de graxa no seu punto, baixo en calorías e coas suficientes cantidades de proteínas, hidratos de carbono, vitaminas, minerais e auga, xunto ás proporcións adecuadas de calcio e fósforo. Os nenos ían para a cama con cara de farturentos e moi contentos.
Pois, en Granada segue co seu nome a Praza das Pasiegas, alí no centro, a uns catrocentos metros do Concello. Unha praza en honra das nais que deixaban aos seus fillos para ir de amas de cría ou de amas do leite, na procura dunhas poucas, pero necesarias, moedas. Aí está, sen máis, como di a Tía Manuela, “hai que reivindicar o valor da memoria, para saber o que somos e de onde vimos”.

Outros artigos

“Cando existen intereses contrapostos na pesca”. Antón Luaces

Dicirmos que hai diverxencia entre o sector pesqueiro e os gobernos (autonómico e/ou central) non é descubrir, arestora, o Atlántico. Resulta tan evidente ese desencontro, que só a desunión permanente no eido da pesca marítima explica que o sector, en Galicia e as...

+

“Transcendencia”. Xulio Xiz

Hai uns días, pasando ao lado do edificio da Subdelegación do Goberno, escoitei a voz de Alberto Cortez, procedente dunha fiestra veciña, cantando “El abuelo”. A canción fíxome pensar nas raíces galegas do cantante arxentino, na influencia dos galegos na conformación...

+

“El ladrón de palabras” – Manuel Domínguez

El ladrón de palabras. Un traficante de emociones. Generalmente, quien roba palabras, textos o pensamientos suelen ser personas de poca valía personal o al menos así se siente ellos o ellas. No nombrare a nadie, pero los hay desde escritores famoso, a gentes mínimas...

+

“Diplomacia del disparate”. José Antonio Constenla

Hemos tenido presidentes como González y Aznar que han pisado fuerte en elterreno internacional, y otros que han sido mucho menos relevantes. Pero entodos los casos, siempre hemos contado con ministros expertos en políticainternacional, que se rodeaban a su vez de...

+

Publicidade

Revista en papel

Opinión

“Los ministros del Gobierno no se entienden”. Arturo Maneiro

“Los ministros del Gobierno no se entienden”. Arturo Maneiro

En los últimos días, el Gobierno de coalición del PSOE y Sumar está pasando por su peor momento de desacuerdos y discrepancias legislativas que no parece que vayan a tener fin en el corto plazo. Es más, parecer un mal progresista y progresivo.La falta de acuerdos en...

“Un poeta llamado Sémper”. Xosé Antonio Perozo

“Un poeta llamado Sémper”. Xosé Antonio Perozo

El mimetismo positivo del correligionario con el líder es un fenómeno en desaparición. Puede ser debido a dos circunstancias. Una, la falta de carisma de la mayoría de los dirigentes políticos de nuestros días. Dos, la proliferación y diversificación de sus presencias...