Sorpresa: a secretaria de Estado de Transportes, Isabel Pardo de Vera, e mais o presidente de RENFE, Isaías Táboas, presentaron este luns a súa demisión á ministra de Transporte, Raquel Sánchez.
Ao final, tivo máis forza -ou máis peso- un contrato para a fabricación de 31 trens de vía estreita (antiga FEVE) para as comunidades de Cantabria e Principado de Asturias por importe de 258 millóns de euros. A ministra aceptou a proposta de ambos os cargos.
Obviamente, as demisións teñen que ver co feito de que os trens que se fabricaban non podían circular polos moitos túneles existentes nas devanditas comunidades autónomas pola súa orografía: os trens foron deseñados, ao parecer, cunhas dimensións que non lles permitían o paso por eses túneles.
Ata aquí, todo claro. Coma auga de río de montaña. Pero algp non me cadra e vou dicir por que: Eu non o sei, pero vostede, amigo lector, coñece canto de valor poden ter as vidas das 80 persoas mortas e os efectos causados noutras 144 no accidente ferroviario rexistrado na curva da Grandeira, en Angrois (Santiago de Compostela) o 24 de xullo de 2013?. Serán menos valiosas esas vidas, eses feridos, ca os 31 trens anteditos?.
Asumo que vostede poida denominarme demagogo ou cousa semellante e mesmo algo aínda pior. Pero os feitos están ahí, na balanza: 31 trens máis anchos cos túneles, fronte a 80 mortos, 144 feridos de distinta gravidade, un tren esnaquizado e o tendido ferroviario da Grandeira inservible.
Debo pensar cas demisións que me levan a esta reflexión non foron forzadas xa que logo falariamos de ceses desimulados?.
As peticións de demisión poderían ser a consecuencia dunha reflexión persoal de cada un dos demisionarios, que os levou a avaliar algo que os cidadáns españois xa avaliaran antes e cadraron con eles na apreciación de que non se podía entender tal cousa: nen sequera terían un metro ou un cordel para medir o ancho de cada túnel e comparalo coa estrutura dos trens que deberán pasar por eles?.
Daríalles vergoña e, lóxicamente, demiten. Non poñen os cargos ao dispor da ministra, non: vanse.
Se comparamos esta resposta coa que se rexistrou con motivo do accidente de Angrois atopan vostedes algunha similitude?. Alguén promoveu en Madrid unha resposta destas características convencido/a de que o do ancho dos trens e as vías era un puro cachondeo nacional-internacional, ou é a resposta axeitada a un periodo preelectoral no que os partidos políticos poñen en xogo o seu ser ou non ser en Asturias, Cantabria e outras comunidades autónomas e concellos españois?.
Posiblemente sexa eu un mal pensado. Mais non teño dito o que penso. Así
que, lector, non tire vostede conclusións porque non milito en ningún partido, nen me presento a ningunha eleción.
