Hai tempo que vimos lendo e oíndo falar, por parte dos nosos responsables públicos, da necesidade de erradicar o chabolismo e as infravivendas en Galicia para facilitar unhas condicións máis dignas para as familias que se atopan nestas situacións de vulnerabilidade. Ao parecer, ata o momento, desde os organismos provinciais e autonómicos dedicáronse a paliar o chabolismo nas grandes urbes, esquecéndose das pequenas e medianas poboacións que deixaron en mans dos responsables municipais.
A realidade actual púidena comprobar, nestes días, ao penetrarme no chamado, tradicionalmente, como “poboado xitano” na zona da capital do Barbanza. Alí puiden observar como familias como a de Pilar, Irene, Vanesa e outras tantas habitan “infravivendas”, con humidades, falsos teitos en pésimo estado, portas rotas, falta de lavadoiro, pequenos baños, algunha familia vivindo mesmo nalgún camión acondicionado e en caravanas, nalgunha delas entran habitualmente roedores. O peor é que puiden ver a nenos pequenos que viven coas súas nais, nestas condicións inhumanas.
As estatísticas tamén son arrepiantes. Un 12% das familias xitanas viven en infravivendas e engadiría que non só as xitanas senón tamén algunhas paias. O 4% das familias xitanas tamén seguen vivindo en chabolas. Agora contra estas estatísticas teñen que loitar os Concellos para conseguir que estas familias poidan vivir cun mínimo de dignidade, pois estas situacións atentan contra os dereitos fundamentais das persoas.
